จวงเว่ยทิ้งหลี่ชิงจูไว้แล้วก็เดินจากไปอย่างโกรธเคือง มองตามแผ่นหลังของเขา หลี่ชิงจูเช็ดน้ำตาออกอย่างไม่มีความรู้สึกใดบนใบหน้า
งานเลี้ยงฤดูหนาวของจวนองค์หญิงครั้งนี้ คือโอกาสที่หลี่ชิงจูจะได้พบฝ่าบาทอวิ๋นอ๋อง
ดังนั้นนางจะต้องไปให้ได้!
ต่อให้ต้องแย่งชิง ก็ต้องแย่งการ์ดเชิญของหลี่ชิงลั่วมาให้ได้!
หลี่ชิงจูแค้นอยู่ในใจ: หลี่ชิงลั่ว เจ้าทำให้ข้าเสียหน้าถึงเพียงนี้ ก็อย่าหาว่าข้าไร้ความปรานีต่อเจ้า!
ไม่นานนัก นางชวีและหลี่เค่อชวานก็รู้เรื่องนี้เข้าจนได้
นางชวีตั้งใจจะปรามไว้ว่า "จูเอ๋อร์ หรือว่าหลัวเอ๋อร์ตั้งใจจะมาบอกเจ้าอีกทีพรุ่งนี้? เช่นนั้นพวกเราค่อยพูดกันวันพรุ่งนี้ได้หรือไม่..."
หลี่เค่อชวานเอ่ยอย่างเย็นชา "ท่านแม่ ทุกวันนี้ท่านก็ลำเอียงไปแล้ว พระบิดาก็ว่าไปอย่าง ทว่าเป็นเพราะร่างพิการไร้ประโยชน์ของลูกเองที่ทำให้ท่านผิดหวัง จึงได้แสดงพฤติกรรมบ้าคลั่งออกมาเช่นนั้น แต่ไยท่านแม่ก็เป็นเช่นนี้ด้วย? ทุกคำพูดล้วนเข้าข้างหลี่ชิงลั่วนั่น!"
"แท้จริงแล้วจูเอ๋อร์ต่างหากที่เติบโตข้างกายท่านแม่มาตั้งแต่เด็ก!"
"หรือท่านแม่ในวันนี้จะให้ความสำคัญกับสายเลือดมากขึ้น?"
นางชวีถูกบุตรชายต่อว่าเข้าให้ ก็ได้แต่อ้าปากค้างมองพวกเขาอย่างจนปัญญา
หลี่ชิงจูขยี้ตาแดงก่ำเข้ามาหานางชวี คว้าแขนนางไว้ทันที
"พี่ใหญ่พูดอะไรกัน!? ไม่ยอมให้พี่ใหญ่ปฏิบัติต่อท่านแม่เช่นนี้เด็ดขาด! อย่างไรเสีย ท่านแม่ก็เป็นแม่แท้ๆ ของน้องหลัวเอ๋อร์ ตลอดหลายปีมานี้น้องหลัวเอ๋อร์ไม่เคยได้รับความรักจากท่านแม่เลย ต่อให้วันนี้ท่านแม่จะลำเอียงไปทางนางบ้าง ก็สมควรแล้ว"