ท่านป้าต่งกัดปลายลิ้นตัวเองเพื่อให้รู้สึกตัวและไม่แสดงสีหน้าผิดหวังออกมา
แต่ลูกหลานที่อยู่ข้างหลังกลับทนไม่ไหวแล้ว
"มารดา ท่านเรียกพวกเรากลับมาปรนนิบัติท่านก็สมควรแล้ว แต่ท่านแม่ของข้า..."
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยตบโต๊ะเสียงดังลั่น แล้วตวาดเสียงเขียวว่า "ใครเป็นแม่เจ้า!? บังอาจนัก! อนุเติ้ง หลายปีมานี้เจ้าสอนลูกชายทั้งสองแบบนี้หรือไร? บัดนี้พวกเขาก็เป็นคุณชายแล้ว ยังไม่รู้จักมารยาทอีก! ใครอยู่ตรงนั้น จับตบปาก!"
แม่นมจางก้าวขึ้นหน้า 'แผละ ๆ ๆ ๆ' ตบสี่ฉาดร้องหน้าท่านป้าต่งทันที
ท่านป้าต่งถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ!
ใบหน้ากลม ๆ ของนาง ในพริบตาก็ดูบวมขึ้นกว่าเดิม
เหล่าผู้คนในห้องโถงต่างพากันตกตะลึงงัน แม้แต่หลี่ชิงจูที่เพิ่งมาถึงเรือนชั้นในของเจ๋งชื่อทังเป็นครั้งแรกก็ยังอดรู้สึกเสียวสันหลังวาบไม่ได้
นางชวีเองก็ยิ่งกังวลจนกำผ้าเช็ดหน้าตัวเองแน่น
ที่แท้แม่สามีก็เป็นคนน่ากลัวขนาดนี้!
เมื่อลูกชายอนุภรรยาคนหนึ่งหงุดหงิดจนลุกขึ้นจะเข้าไปหา ก็ถูกแม่ชีหลายคนที่เตรียมพร้อมอยู่ข้าง ๆ จับกดกลับลงไปทันที
'ตุบ' เสียงหนึ่ง ลูกชายอนุภรรยาคนนั้นก็คุกเข่าลงกับพื้นอย่างหนักอีกครั้ง
เขายังคงสีหน้าแค้นเคือง "พวกเจ้า..."
"ท่านผู้เฒ่ากำลังสั่งสอนอนุภรรยาคนหนึ่ง จำเป็นต้องดูสีหน้าพวกเจ้าด้วยหรือ? อย่างไร? คุณชายทั้งสองยังคิดจะช่วยเหลือแม่พี่เลี้ยงของตัวเองอีกหรือ?"
แม่นมจางปรบมือ ในชั่วพริบตา แม่ชีฝีมือดีหลายสิบคนก็รุมล้อมเข้ามา ทุกคนถูกแรงกดดันข่มขวัญจนต้องก้มหน้าลงในพริบตา
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยจ้องมองผู้คนทั้งหมดในห้องโถงด้วยสายตาเย็นชา แล้วจึงส่งเสียงเยาะเย้ยออกมาหนึ่งที