"จูเอ๋อร์ เจ้าว่าอะไรนะ?"
หลี่ชิงจูพูดตะกุกตะกัก ไม่กล้ามองจวงเว่ย "คุณชายสาม คุณชายสาม ข้าพูดความจริงทั้งหมด การหมั้นหมายตั้งแต่ในครรภ์กับเจ้าเมื่อปีนั้น คู่ควรเป็นหลัวเอ๋อร์ต่างหาก ปีที่ผ่านมา การหมั้นของเราช่างเป็นการเข้าใจผิด ขอเพียงถือว่าเราสองไม่มีวาสนาต่อกันเถิด..."
หลี่ชิงลั่วอดหัวเราะออกมาเบา ๆ "ฮึ"
"หลี่ชิงจู เจ้าช่าง ทั้งอยากได้ ทั้งอยากได้อีก คนโลภเช่นนี้ ระวังสุดท้ายจะได้แต่ความฝันลมแล้ง มือเปล่าไม่เหลือสิ่งใด"
หลี่ชิงลั่วไม่แม้แต่จะรักษาน้ำใจ เรียกชื่อหลี่ชิงจูตรง ๆ
คำพูดของนางทำให้หลี่ชิงจูใจสั่น นางเงยหน้ามองหลี่ชิงลั่ว ในใจคิด: อย่าบอกว่า... นางรู้บางสิ่ง?
หลี่ชิงลั่วหันไปมองจวงเว่ยอีกครั้ง
"คุณชายสามแห่งตระกูลจวง เจ้าเห็นแล้วกระมัง เจ้าตั้งใจจะออกหน้าแทนนาง แต่นางกลับร้อนรนจะตัดสัมพันธ์กับเจ้า"
"แต่ข้า หลี่ชิงลั่ว ต่อให้เป็นเด็กบ้านนอกที่เติบโตในป่าเขา ก็ยังรู้ว่าเรื่องการแต่งงานใหญ่โตเช่นนี้ ไม่ใช่เรื่องที่สาว ๆ อย่างพวกเราจะพูดกันตามอำเภอใจ"
"การพูดเรื่องนี้ออกมาตรงหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ บุตรสาวคนโตที่แท้จริงของจวนแม่ทัพเราพูดเรื่องนี้ได้ตามสบาย มารดา การอบรมสั่งสอนของบ้านเรา ก็เท่านั้นจริง ๆ"
นางชวีถูกด่าไปด้วย สีหน้าเปลี่ยนเป็นมืดมนอย่างที่สุด แต่กลับพูดโต้แย้งไม่ออกแม้แต่คำเดียว
นางได้แต่หันไปตะคอกหลี่ชิงจูเบา ๆ "จูเอ๋อร์! เจ้าพูดบ้าอะไร! ยังรู้จักอับอายขายหน้าอยู่หรือไม่! รีบถอยไปเสีย!"