ยามนั้น หลี่ชิงลั่วช่วยเจิ้งหลิงโจวไว้จากการปะทะกับดาบของตวนหรงฉือ กำไลข้อมือของนางก็ถูกตวนหรงฉือฟันขาดออกเป็นสองท่อน
บัดนี้ กลับคืนสภาพสมบูรณ์ดังเดิม
หลี่ชิงลั่วหยิบขึ้นมาพินิจดูโดยละเอียด นี่คือกำไลของนางจริงๆ!
ทว่า ดูเหมือนจะต่างไปเล็กน้อย
ตวนหรงฉือ: "เปิ่นหวังเปลี่ยนเชือกด้านในเป็นลวดเหล็กที่แข็งแกร่งกว่า เจ้าอยากลองดูหรือไม่?"
พูดจบ เขาก็ชักมีดสั้นจากแขนเสื้อออกมา ภายใต้การส่งสัญญาณของเขา หลี่ชิงลั่วก็แกะกำไลออกเช่นกัน
ลวดเหล็กพันรอบกำไลหนึ่งรอบ แม้ตวนหรงฉือจะออกแรงเพียงใด ก็ไม่ถูกตัดขาดอีก
ทว่ามือของหลี่ชิงลั่วทนแรงของเขาไม่ไหว กำไลหลุดลอยออกไป ถูกตวนหรงฉือคว้ารับไว้แน่นแล้วกำไว้ในมือ
"นี่...นี่คือสิ่งใดกันแน่?"
หลี่ชิงลั่วประหลาดใจยิ่งนัก สายตาอดไม่ได้ที่จะเผยความกระตือรือร้นออกมา
ตวนหรงฉือ: "เหล็กกล้า"
"เหล็กกล้า?" ฟังจากชื่อ ก็พอเดาได้ว่าคงเป็นของดี
คงใช้เหล็กกล้าหลอมเป็นดาบและอาวุธลับ คงมีความคมกริบต่างจากเหล็กธรรมดาราวฟ้ากับเหว
ที่แท้ ทรัพยากรที่ชนชั้นสูงใช้กัน ยากที่นางจะจินตนาการได้
ตวนหรงฉือกลับกล่าวว่า "แบบแปลนมีดสั้นที่เจ้าขายให้สำนักบัวขาว มีดสั้นที่ทำออกมา ล้วนใช้เหล็กกล้าทั้งสิ้น"
หลี่ชิงลั่วเงยหน้าด้วยความตกใจ: "พวกเขาสำนักเดียว เหตุใดจึงมีเหล็กกล้าใช้มากมายเพียงนั้น?"
พูดพลาง หลี่ชิงลั่วก็รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างฉับพลัน
เพราะนางอดคิดไม่ได้ว่า ครั้งก่อนนางทำให้แผนการของเขาพังหรือไม่?