สำนักบัวขาว!?
เป็นฝีมือฉินอวี้กงจู หรือว่าจะเป็นเจิ้งหลิงโจว?
หรือไม่ก็ทั้งสองคนร่วมมือกันก่อเหตุครั้งนี้?
จวนซู่อ๋อง ซู่อ๋องเสด็จเข้ามาแล้วตรัสถามว่า "ฉะนั้น เจ้าได้ยืนยันแล้วใช่ไหมว่าเป็นสำนักบัวขาวที่ลักพาตัวคนของเจ้าไปเมื่อวานนี้"
เมื่อหลี่ชิงลั่วเห็นซู่อ๋อง นางจึงนั่งต่อไม่ได้อีก รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที
ผู้คนทั้งลานโขกศีรษะคารวะซู่อ๋อง หลี่ชิงลั่วจึงรีบโบกมือให้ทุกคนถอยลงไป
"เปิ่นหวังได้ยินคนของสำนักพรตว่า คนของเจ้าถูกจับไป?"
หลี่ชิงลั่วตั้งใจจะปิดบังเรื่องนี้ไว้ แต่ไม่คาดคิดว่าปิดบังไม่สำเร็จ
หลิงเฟิงจื่อคนนี้ ยังไม่ค่อยน่าไว้วางใจเสียเลย
"……ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ"
ซู่อ๋อง "เจ้าตั้งใจจะไปช่วยพวกนาง"
ทรงทราบดีว่านางเป็นคนมีความรักความภักดีมาแต่ไหนแต่ไร ต่อผู้ที่ซื่อสัตย์จงรักต่อนาง นางก็ยินดีมอบดวงใจทั้งดวงให้เช่นกัน
เมื่อซู่อ๋องทราบเรื่องแล้ว หลี่ชิงลั่วจึงไม่มีอะไรจะปิดบังอีก
"ฝ่าบาท หม่อมฉันตั้งใจจะไปเพียงลำพัง"
"ขอวอนฝ่าบาทโปรดอนุญาตด้วยเพคะ"
หาใด้คาดคิด ซู่อ๋องกลับไม่ทรงแปลกใจ "เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก เจ้าแน่ใจแล้วกระมล?"
"เมื่อเป็นสำนักบัวขาว การเดินทางครั้งนี้อาจทำให้เจ้าไปแล้วไม่มีวันกลับ!"
หลี่ชิงลั่ว "หม่อมฉันจะวางแผนอย่างรอบคอบ และจะพยายามกลับมาให้ได้"
ซู่อ๋องทรงส่งเสียงหึหึเย็นชา ทรงหันไปประทับนั่ง "งั้นเจ้าเล่าให้เปิ่นหวังฟังก่อนว่า ที่แท้เจ้าวางแผนการไว้อย่างไรกัน?"
หลี่ชิงลั่วอับอายจนต้องก้มหน้า "หม่อมฉันยังคิดไม่ทันเสร็จ ฝ่าบาทก็เสด็จมาแล้ว……"
"อ้อ ฝ่าบาททราบไหมว่าสิ่งนี้คืออะไร?"
หลี่ชิงลั่วยื่นหยกที่ท่านกงกั๋วผู้เฒ่าแห่งตระกูลเผยมอบให้นางให้ซู่อ๋องดู
หยกนี้เป็นรูปวงแหวน เจาะรูตรงกลางสลักอักษรสองคำว่า 'สี่เย่' — ฆ่ายามราตรี
"นี่คือเครื่องหมายประจำตัวผู้นำประตูสี่เย่แห่งนิกายเซียวเหยา ฝ่าบาทคงได้รับเครื่องหมายประจำตำแหน่งประมุขนิกายเซียวเหยาแล้วสิเพคะ?"
ตวนหรงฉือหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วคลี่ตราทองเปล่งประกายจากพนังเสื้อออกมา
บนนั้นมีอักษรสองคำ 'เซียวเหยา' — เดินเตร่หลังเหลือเกิน จริงแท้