จาอีหน่าเห็นดังนั้นก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด "เผยหลาง—"
แต่ฮูหยินผู้เฒ่าเผยก็ไม่ได้ฝากถ้อยคำใด ๆ เอาไว้ให้นางแม้แต่คำเดียว
"เผยหลาง ท่านทำกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร ทำไมกัน...โฮ๊ก โฮ๊ก..."
"หรือว่าในใจท่านก็โกรธเกลียดข้าหรือ โกรธที่ข้าช่วยชีวิตท่านในวันนั้น แล้วผลกลับทำให้ท่านกลายเป็นเช่นนี้..."
"เผยหลาง ข้าผิดแล้ว ข้าผิดจริง ๆ"
"ข้าเพียงแต่รักท่านมากเกินไป...ท่านไม่ฝากคำใดไว้ ที่แท้ก็เพราะตั้งใจจะให้ข้าโกรธเกลียดท่านใช่หรือไม่"
"ท่านอยากให้ข้ามีชีวิตอยู่ต่อ..."
"แต่เผยหลางคะ ท่านก็จากไปแล้ว ข้ามีชีวิตอยู่ต่อไปก็ไร้ความหมายอันใด"
สุดท้ายคำพูดก็เงียบลง จาอีหน่าพ่นเลือดดำออกมาหนึ่งคำ
หลี่ชิงลั่วรีบเข้าไปหาทันที "จาอีหน่า!?"
นางยิ้มอย่างขมขื่น "ตั้งแต่สามวันก่อน ที่รู้ว่าเผยหลางเหลือชีวิตอีกเพียงสามวัน...ข้าก็ลงพิษให้ตัวเองเสียแล้ว..."
หลี่ชิงลั่วเอ่ย "เจ้า...เจ้าทำเช่นนี้ไปทำไม"
จาอีหน่าน้ำตาไหลซบลงบนอกท่านกงกั๋วผู้เฒ่า
"ข้ารู้ ชาวโลกย่อมไม่รับรองพวกเราสองคน...ต่อภรรยาของเขา ต่อลูก ๆ ของเขา ต่อบรรดาสตรีที่จากไปเพราะพวกเรา เราทั้งสองลงบาปหนักหนาจนยากจะอภัย..."
"เราก็ไม่กล้าหวังการอภัยจากผู้ใด..."
"อย่างน้อย ข้าได้ตายอยู่เคียงข้างเขา...ก็ถือว่า...พอใจแล้ว..."
หลี่ชิงลั่วเอ่ย "แต่เจ้ายังไม่ได้พบหู่ตี๋เลย เจ้าไม่อยากพบนางหรือ ที่แท้ ตอนนางกำลังเดินทางมาถึงที่นี่อยู่แล้ว"
หลี่ชิงลั่วไม่คิดว่านางจะเลือกตายตามคนรัก
มิฉะนั้น ก็คงไม่ผลักดันให้เรื่องส่งหู่ตี๋เลื่อนมาถึงวันนี้
จาอีหน่าได้ยินชื่อนั้น ก็สะดุ้งสะเทือนดิ้นรนอยู่ครู่ แล้วจึงลุกขึ้น
นางหันกลับมาแล้วโขกศีรษะลงกับพื้น
"ข้าจะมีคุณสมบัติและหน้าไปใหญ่อะไรที่จะพบนาง"
"ไม่พบ ต่างหากที่จะเป็นความเกียรติสุดท้ายของชีวิตนี้..."
"คุณหนูหลี่...วอนขอ วอนขอเจ้า...ช่วยดูแลหู่ตี๋แทนข้า...ให้ดี ๆ ...ถึงข้าจะมีบาปก็จริง แต่หู่ตี๋นางไม่มีความผิดอันใด!"
"พี่หญิงข้าบอกไว้ว่า หู่ตี๋เป็นร่างพิษโดยกำเนิด ยามที่ยังมีชีวิตอยู่สักเที่ยว คงไม่ง่ายนักที่จะอยู่อย่างสงบสุข..."
"หากปล่อยให้พวกคนแคว้นเหมียวเจียงนั่นรู้ว่านางยังมีชีวิตอยู่..."
"ชีวิตนางจะเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย!"