หลี่ชิงลั่วแหงนสายตาขึ้นมองเจิ้งหลิงโจวผู้หันกายมารับอย่างตรง ๆ
ช่างเป็นเขาจริง ๆ หรือ?
แม้ในใจเคยเดาถึงคนคนนี้มาแล้ว แต่หัวใจของหลี่ชิงลั่วก็ยังคุโชนโกรธไม่หาย
เขาซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาขัดขวางเรื่องของนาง คราก่อนถ้าไม่ใช่เขาโผล่มาปั่นน้ำให้ขุ่น ซุ่ยเอ๋อร์ก็ไม่ต้องพบจรายัน!
ยังมีอีกสองวันก่อน เขาย่อมต้องสงสัยในอัตลักษณ์ของนางแล้ว
แต่ก็ยังไม่ลังเลที่จะทิ้งอาวุธแล้วพุ่งเข้าฆ่านาง ช่วยฉินอวี้กงจูไว้ และล่อมือของซู่อ๋องออกไป?
แน่นอน นางเองก็ไม่ได้ละมุมละม่อม ตั้งใจจะฆ่าเขาเช่นกัน!
ทั้งสองคนล้วนพร้อมจะลงมือสังหารกันและกันโดยไม่ลังเล ดังนั้นหลี่ชิงลั่วจึงคิดไม่ตกเลยว่า เขาตามหานางขึ้นมานี่ มีประสงค์ใด?
วันนี้เขาแต่งกายไม่เหมือนนักฆ่าอีกต่อไป ไม่ใช่ชายแต่งหญิง แต่ดูราวกับคุณชายผู้เป็นระเบียบแบบแผน เรืองรองวิไล งดงามดุจต้นไม้งามยืนตระหง่าน รูปงามราวกับบุรุษหน้าหยก
หลี่ชิงลั่วไม่มีเวลาจะเพลินตาชมความงามของเขา แล้วเอ่ยถามทันที: "คนของข้าหาได้แล้ว?"
เจิ้งหลิงโจวยิ้มแฉ่งบนใบหน้า เหินฝีเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว: "หลัวเอ๋อร์ เจ้ามาสักที"
"เห็นมั้ย ข้าพูดแล้วว่าเจ้าเป็นศิษย์ของเจิ้งหลิงโจวข้านี่ ความกล้ายิ่งใหญ่เหลือเกิน!"
หลี่ชิงลั่วชักกริชสั้นออกมาชี้ที่เจิ้งหลิงโจว แล้วถามซ้ำอีกครั้ง: "เงียบไป! ข้าจะไม่ยอมรับว่ามีอาจารย์อย่างเจ้า"
"คนของข้าหาได้แล้ว? ข้ามาเพียงลำพังเช่นนี้แล้ว เจ้าก็ควรส่งตัวคนของข้าคืนมาก่อนไม่ใช่หรือ? หรือว่าเจ้าทำอันตรายพวกนาง?"
"หากพวกนางได้รับบาดเจ็บแม้เส้นผมเส้นเดียว วันนี้ข้าต้องต่อสู้กับเจ้าจนกันตายแน่!"
เจิ้งหลิงโจวหยุดฝีเท้า ใบหน้าเคร่งเรื่องลง: "หลัวเอ๋อร์ ข้าบอกเจ้าเสมอว่า ให้เชื่อฟังขึ้นมาบ้าง"
"แต่เจ้ากลับสงสัยความดีประสงค์ของข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า"
"คนของเจ้านั่นเอง ข้าจะทุรนทุรายทำอันตรายพวกนางได้อย่างไร?"
"เจ้าวางใจเถอะ พวกนางสบายดีกันถ้วนหน้า คนหนึ่งยิ่งกว่าคนหนึ่ง!"
"เจ้าไม่เชื่อก็ตามข้ามาเถอะ"
เจิ้งหลิงโจวเดินนำหน้า หลี่ชิงลั่วเดินตามหลัง
นางซ่อนกริชกลับเข้าไว้ในแขนเสื้ออีกครั้ง
นางย่อมรู้ดีว่า เจิ้งหลิงโจวไม่มีทางปล่อยตัวคนได้ง่าย ๆ