"โหรวเอ๋อร์—" อวิ๋นอ๋องร้องด้วยความเจ็บปวด ยื่นมือคว้าแต่ไม่ทันแม้แต่ชายเสื้อ
ทหารองครักษ์สองนายก็พุ่งตัวตามไปทันที แต่การร่วงหล่นนั้นรวดเร็วยิ่งนัก ในชั่วพริบตา ก็ได้ยินเสียง 'ผึง' ดังขึ้น สองนางก็ตกลงไปในทะเลสาบที่เย็นเฉียบ...
ทุกคนต่างวิ่งไปที่ริมทะเลสาบ เกิดความโกลาหลขึ้นในที่นั้น
เสียงร้องด้วยความตกใจ บ่าวสาวและทหารองครักษ์ที่รีบลงไปช่วยคนในน้ำ
เฉาโหรวเอ๋อร์และหลี่ชิงจูที่กำลังดิ้นรนอยู่ในน้ำ...
ในเวลานั้นเอง หลี่ชิงลั่วก็ได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้น: "จูเอ๋อร์! จูเอ๋อร์—"
นางเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นหลี่เค่อชวานอยู่บนฝั่งตรงข้ามของทะเลสาบ!
เหตุใดเขาจึงมาที่จวนองค์หญิงได้?
เวลานี้ หลี่เค่อชวานมีสีหน้าเร่งรีบอย่างยิ่ง พยุงตัวด้วยเก้าอี้รถเข็น ยืนขึ้นด้วยขาเดียว แต่ก็พลาดท่าล้มลงไปที่ริมฝั่งอีกครั้ง
แม้จะเป็นเช่นนั้น เขายังคงยื่นมือออกไป มองไปในทะเลสาบแล้วตะโกนไม่หยุด: "จูเอ๋อร์ จูเอ๋อร์—จูเอ๋อร์ เจ้าต้องไม่เป็นอะไรเด็ดขาด—"
คนที่อยู่ข้างกายเขาก็ถูกเขาสั่งให้กระโดดน้ำทั้งหมด เห็นได้ชัดว่าที่ของเขาอยู่ห่างจากจุดที่ตกลงไปมาก
แววตาของหลี่ชิงลั่วแฝงไว้ด้วยความเยาะเย้ย
ช่างเป็นพี่ชายที่เห็นใจกันในยามยากเสียจริง
หลี่ชิงลั่วเห็นชายอีกคนอยู่ข้างกายหลี่เค่อชวาน ชายผู้นั้นอยู่ในวัยสามสิบ กำลังจ้องมองไปในทะเลสาบด้วยความกังวลไม่ต่างจากหลี่เค่อชวาน