เรื่องเมื่อวันนี้ มิใช่ฮูหยินผู้เฒ่าเผยจะละไว้เบาๆ
แต่ทว่า นางยังต้องฟังให้รู้ว่า หลี่ชิงลั่วมีท่าทีเช่นไร
หลี่ชิงลั่วลุกขึ้น นั่งลงข้างพระบาทฮูหยินผู้เฒ่าเผยก่อน
แล้วจึงก้มหน้าลง ซบลงบนเข่าของฮูหยินผู้เฒ่าเผยอย่างว่าง่าย
“ท่านย่า ข้าเสียใจ ข้าน้อยอาศัยอำนาจของท่านย่า วันนี้ ได้ระบายความโกรธออกมาจริงๆ เจ้าค่ะ...”
แม้ในใจจะมิได้สบายใจขึ้นเท่าใดนัก
แต่ถ้อยคำที่ท่านย่าด่านั้น ทุกล้วนออกจากใจ เพื่อหลี่ชิงลั่วทั้งสิ้น
นางแม้จะคิดใช้ประโยชน์จากท่านย่า อาศัยอำนาจของท่านย่าจึงมาถึงขั้นนี้ แต่ก็ละอายใจยิ่งนัก จึงอยากให้ท่านย่ารู้ว่า แท้จริงนางเป็นคนชั่วร้ายเพียงใด
ทว่าฮูหยินผู้เฒ่าเผยหาได้ตำหนินางไม่
กลับลูบศีรษะนางอย่างอ่อนโยน
“เด็กดี ท่านย่ารู้ว่าเจ้าก็จนตรอกแล้วเช่นกัน”
“ตายายหลานสองคนเรา ใครเล่าจะไม่เหมือนกัน?”
“เพียงแต่ข้าครานั้นมีตระกูลฝ่ายหญิงที่เข้มแข็ง ท่านย่าเองก็มีบารมีในตัว จึงสามารถสะบัดชายเสื้อหนีห่างโลกมนุษย์ได้ แต่เล่าเจ้า?”
“ในกายเจ้า ก็มีเลือดของข้าเช่นกัน ชะตากรรมของเจ้า ท่านย่าจะไม่ให้เจ็บปวด ไม่ดูแลเจ้าได้อย่างไร?”
“ท่านย่าเต็มใจให้เจ้ายืมอำนาจ ตั้งแต่วันที่ท่านย่ายอมลงเขากับเจ้า ท่านย่าก็เต็มใจแล้ว!”
ที่แท้ ท่านย่าก็รู้ทุกสิ่ง?
หลี่ชิงลั่วจึงได้รู้ว่า ตนช่างเลวทรามเพียงใด!
ไม่คิดว่า ชาตินี้ที่นางเกิดใหม่ ยังจะได้เก็บเกี่ยวสายใยญาติที่แท้จริง