ฮูหยินผู้เฒ่าเผยนัยน์ตาเป็นประกาย เกิดความสนใจขึ้นมาทันที: "โอ้? สามเรื่องอะไรหรือ? อีกอย่าง เจ้าบอกข้าอย่างง่ายดายเช่นนี้ นางไม่ได้กำชับเจ้าหรือว่า อย่าได้บอกแก่ผู้อื่น?"
แม่นมเติ้งยิ้มบาง: "ทูลฮูหยินผู้เฒ่า คุณหนูเฉลียวฉลาด ทรงทราบแต่แรกแล้วว่าท่านจะต้องอยากรู้ จึงได้สั่งบ่าวไว้ว่า หากท่านถามขึ้นมา ก็อย่าให้บ่าวลำบากใจ บอกท่านไปก็ไม่เป็นไร"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยหัวเราะ 'ฮ่าฮ่า': "นางถึงกับไม่ถือว่าข้าเป็นคนนอกแล้วหรือนี่ ข้าจะทำตามแบบวิถีของบัณฑิต ไม่ถามต่อ หรือจะทำเป็นหญิงแก่ที่ต้องซักไซ้ให้รู้จนก้นบึ้งดีเล่า?"
แม่นมเติ้ง: "ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านมิใช่บัณฑิต จะมัวไปสนใจเรื่องเหล่านี้ทำไมกัน บ่าวจะเล่าให้ท่านฟังเอง!"
แม่นมเติ้งรู้ดีว่าฮูหยินผู้เฒ่าเผยอยากรู้ยิ่งนัก ดังนั้นไม่รอให้ท่านพยักหน้า ก็พร่ำเล่าออกมาว่า: "เรื่องแรกของคุณหนู คือให้บ่าวไปหาคนหลายคน"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผย: "ใคร?"
แม่นมเติ้ง: "คืออนุสองคนก่อนหน้านี้ของท่านแม่ทัพ คนหนึ่งแซ่เจิ้ง อีกคนแซ่โหลว"
หลายปีมานี้ฮูหยินผู้เฒ่าเผยแม้มิได้อยู่ที่จวน แต่เรื่องราวมากมายของจวนแม่ทัพ นางก็พอจะได้ยินข่าวลืออยู่บ้าง
เพราะอยู่ที่สำนักพรตชิงซงทั้งวันไม่มีกิจธุระอะไร ก็ใช่ว่าจะไม่ใช้เรื่องราวในเมืองจินหลิงเหล่านี้มาคลายความเบื่อหน่าย