ฮูหยินผู้เฒ่าเผยได้ยินดังนั้น ก็ส่งเสียงเย็นชา: "เช่นนั้น นางชวี สิ่งที่เจ้าพูดกับหลัวเอ๋อร์ เจ้าไม่ปฏิเสธเลยสักนิดใช่หรือไม่?"
นางชวีสีหน้าซีดเผือด: "ท่านแม่ ลูกสะใภ้...ลูกสะใภ้ชั่ววูบเดียว กระทำผิดไปกับชวานเอ๋อร์จริงๆ แต่ท่านแม่ก็จงเห็นใจลูกสะใภ้บ้าง ลูกสะใภ้เพียงแต่คิดถึงจูเอ๋อร์มากเกินไป จึงได้ทำเช่นนี้..."
ฮูหยินผู้เฒ่าเผย: "เจ้าอย่าได้ใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้าง! ต่างคิดว่าข้าแก่จนเซื่องซึม ปล่อยให้พวกเจ้าเหลวไหลได้ตามอำเภอใจหรือ!?"
"ข้ามิใช่พวกโง่เขลาสองคนนั้น ข้ายังรู้สึกตัวดีอยู่!"
เผชิญหน้ากับความโกรธของท่านย่า หลี่เค่อชวานในที่สุดก็ไม่อาจอดทนได้อีก: "ท่านย่า!"
เขาง้มหน้าขึ้น ดวงตาคมเยียบเย็น ราวกับหิมะน้ำแข็งท่วมท้น จ้องมองคนแก๋และคนสาวสองคนเบื้องหน้า
"ท่านย่า เรื่องนี้และเรื่องที่แม่ใช้ยาแก้โรคตาเมื่อคราวก่อน ล้วนเป็นฝีมือข้าคนเดียว ขอท่านอย่าได้โทษมารดาของข้าเลย นางถูกข้าหลอกลวง จึงได้ช่วยเหลือข้า"
"ที่แท้ข้าเกลียดหลี่ชิงลั่วถึงเพียงนั้น ก็เพราะเหตุใดนางยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างสุขสบาย ในขณะที่จูเอ๋อร์กลับต้องสิ้นชีพ!?"
"เหตุใดนางแม้แต่จะจุดธูปให้จูเอ๋อร์สักดอกก็ไม่ยอม ในขณะที่จูเอ๋อร์กลับยอมสละที่ทางให้นางแม้ในยามตาย!"
"เหตุใดนางจึงได้เป็นบุตรสาวของสกุลหลี่ ในขณะที่จูเอ๋อร์กลับไม่มีใครจดจำอีกต่อไป?"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผย: "เช่นนั้น หลี่ชิงจูควรที่จะยึดครองทุกสิ่ง ที่ควรเป็นของหลัวเอ๋อร์ ถึงตายไปแล้วก็ยังต้องทำให้หลัวเอ๋อร์ถูกคนในครอบครัวเกลียดชัง ทุกข์ทรมานเช่นนั้นหรือ!?"