พูดจบ หลี่เฉาจิ้งก็สะบัดแขนเสื้อ
เดิมทีเขาจะไปที่เรือนของอนุโหลว
แต่พอคิดว่านางก็แก่แล้ว สุดท้ายก็ถอนหายใจแล้วไปที่หนังสือแทน
ศาลาหงเฟิง
หลี่ชิงลั่วยังคงอ่านหนังสืออยู่ แม่นมเติ้งเดินเข้ามาแล้วพูดว่า "คุณหนู ท่านนายท่านไปนอนที่หนังสืออีกแล้วเจ้าค่ะ"
หลี่ชิงลั่วไม่แม้แต่จะเงยหน้า "ข้าให้เจ้าหาคนให้ ข้าได้หรือยัง?"
สีหน้าแม่นมเติ้งประหลาด "คุณหนูจะส่งคนเข้าไปในห้องของนายท่านจริงหรือ? ท่าน... ท่านเป็นบิดาแท้ ๆ ของคุณหนูนะ! ในโลกนี้ ที่ไหนจะมีลูกสาวส่งคนเข้าไปในห้องของบิดาตนเองได้อย่างไร?"
หลี่ชิงลั่วพลิกหนังสือไปอีกหน้าหนึ่ง "ท่านก็เห็นบิดาของข้าแล้ว ตั้งแต่พี่ชายของข้าขาหัก ผมของท่านก็ขาวไปครึ่งศีรษะในคืนเดียว ในใจคงทุกข์ระทมไปทุกวัน แต่เขากลับรังเกียจอนุโหลวว่าแก่ แล้วลูกสาวอย่างข้าจะช่วยแบ่งเบาภาระให้เขา จะผิดอะไร?"
"และหลี่เค่อชวานคิดว่าตนเองขาหักแล้วก็ยังเป็นผู้สืบทอดจวนแม่ทัพ ในเมื่อเขาหยิ่งผยองเช่นนั้น ข้าก็แค่ให้ท่านพ่อของข้ามีลูกชายเพิ่มอีกสักสองสามคน จะเป็นไร?"
"อย่างไรเสียจวนแม่ทัพก็ไม่ใช่ของข้าอยู่แล้ว"
แม่นมเติ้งกลับรู้สึกว่านางพูด... มีเหตุผลอยู่ไม่น้อย
คิดไปแล้วท่านหญิงก็พึ่งไม่ได้ คุณชายใหญ่ก็ยิ่งไม่มีความหวัง
คุณหนูของพวกเรา ในตระกูลฝ่ายหญิง นอกจากฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว ก็ไม่มีที่พึ่งอื่นใดอีกแล้ว
เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าจากไป คุณหนูก็จะไม่มีที่พึ่งในตระกูลฝ่ายหญิงอีกเลย
เหมือนอย่างฮูหยินผู้เฒ่าของพวกเขา โดดเดี่ยวเดียวดาย...