จงเจิ้นอวี้เอ๋อร์ชี้ฟ้าร้องตะโกนเสียงสั่นสะท้าน ฟ้าผ่าลงมาทันที
องค์ไท่จื่อบ้าคลั่งคำรามลั่น
ชักดาบขึ้น ตั้งใจขึ้นประตูเมืองสับศีรษะจงเจิ้นอวี้เอ๋อร์ด้วยมือของตนเอง
เมื่อมองเห็นจดหมายร่วงหล่นปลิวกระจายทั่วฟ้า
เหล่าราษฎรต่างพากันหยิบกันขึ้นมา
ได้ยินจงเจิ้นอวี้เอ๋อร์เปิดโปงทุกอย่างของเขาจนหมดเปลือก เขาจึงรู้สึกว่านางคือแม่คนชั่วผู้เจตนาร้ายที่สุดในใต้หล้า
"จง-เจิ้น-อวี้-เอ๋อร์!"
"เป็นต่อจะฆ่าเจ้า!"
"และพวกเจ้าทั้งหลาย—"
"เป็นต่อจะสังหารราษฎรทั้งเมืองให้สิ้น!"
"จะให้ทุกคนชดใช้ชีวิตให้ท่านไท่จื่อเฟย!!"
องค์ไท่จื่อบ้าคลั่งเสียแล้ว
แทงพลเรือนที่อยู่ใกล้มือตายคาดาบไปคนหนึ่ง
ซูเมี่ยวอวี่เห็นภาพนั้นก็กระชากหลี่ชิงลั่วไว้ สั่นสะท้านว่า "เขาเป็นคนบ้า บ้าคลั่งแท้จริง!"
"เร่งหยุดเขาเสียก่อน อย่าให้คลั่งต่อไปอีก!"
"มิฉะนั้นภัยพินาศย่อมไม่อาจคาดการณ์"
"เขาไม่ใช่ตวนหรงอิ้นคนเดิมอีกแล้ว…"
"เขาจึงกลายเป็นเช่นนี้ได้ฉันใด?"
ความแน่วแน่ในดวงตาของท่านไท่จื่อเฟยยามนี้ก็สั่นคลอนแตกกระจาย
หลี่ชิงลั่วกล่าวว่า "เขาจะสังหารราษฎร แต่สำนักบัวขาวกลับจะหันกลับมาปกป้องราษฎร"
"องค์รัชทายาทเช่นนี้ ใต้หล้าคงได้เห็นกันชัดแล้วกระมัง"
พูดจบ หลี่ชิงลั่วมิได้ลังเล สะบัดมือปล่อยอาวุธลับในกำมือไปยังหลังคาหอสุราไกลออกไป ที่ซึ่งมีห่อผ้าแขวนอยู่
ผ้าห่อฉีกขาด
กลีบบัวปลิวกระจายเต็มฟ้า
หลี่ชิงลั่วตะโกนสั่งเสียงดัง "ทุกคน—!"
"ขอสาบานปกป้องราษฎรทั้งเมืองจนสิ้นชีพ!"
สาวกสำนักบัวขาวที่ซุ่มซ่อนอยู่ท่ามกลางฝูงชนต่างลุกโชนดุจถูกเติมไฟในอก หันหลังพลิกตัวออกสู้ ปะทะกับคนขององค์ไท่จื่ออย่างเปิดเผยเป็นครั้งแรก
พวกเขากันราษฎรไว้เบื้องหลัง
ยอมล้ำหน้าออกไปเพื่อราษฎร ต่อให้ตายคาดาบก็มิได้เสียดายชีวิต
"ข้าพเจ้าทั้งหลาย…มิใช่พวกคนชั่ว…"
พวกเขาเพราะความชอบธรรม เพราะดินแดนในอุดมคติในใจ จึงต่างพากันมุ่งเข้าสำนักบัวขาวโดยมิได้คิดชีวิตตน
กระนั้น สำนักบัวขาวก็ค่อย ๆ กลายเป็นสิ่งที่ไม่ใช่ดังเมื่อแรก
กลายเป็นลัทธิร้ายในปากราษฎร
กลายเป็นสำนวนแทนการเผา สังหาร ปล้นชิง
กลายเป็นสิ่งที่ผู้ใดเอ่ยถึงย่อมรังเกียจเกลียดชัง