“จงเจิ้งอวี้เอ๋อร์——”
“ข้าพึงใจจะสังหารเจ้า——”
“มารดาของเจ้าคือองค์หญิงแห่งต้าเหลียง เจ้าลุงของเจ้าคือฮ่องเต้ต้าเหลียง!”
“และเจ้าเองยังเป็นองค์หญิงแห่งต้าฉู่ แต่เด็กเป็นเล็กมาเติบโตอยู่ในแผ่นดินต้าเหลียงของเรา! ได้รับความรักใคร่เมตตานับหมื่นนับพัน ราษฎรทั้งปวงต่างนับถือ! พระพรแห่งสองแผ่นดินล้วนประทับอยู่บนกายเจ้าทั้งสิ้น”
“แต่เจ้ากลับลงมือก่อตั้งนิกายโลตัสปีศาจด้วยมือของตนเอง ทำลายแผ่นดิน ทำร้ายราษฎร ก่อบาปมหึมาไม่มีที่ใดรองรับ ไม่รู้จักหันตัวกลับเสียที ยังกล้าฉุดข้าลงน้ำไปด้วยอีก”
“เอ่ยมา——ใครกันแน่ที่บงการให้เจ้ากระทำเช่นนี้!?”
“หรือคือพระบิดาของเจ้า พระเจ้าต้าฉู่!?”
“เขาต้องการสั่นคลอนรากฐานแผ่นดินต้าเหลียง เพื่อหาโอกาสแย่งชิงแผ่นดินต้าเหลียงของเราใช่หรือไม่?”
“หากเจ้ายังรู้สำนึกผิดหันกลับได้ทันเวลา ข้าจะไว้ชีวิตเจ้าให้เป็นศพที่สมบูรณ์!”
“มิฉะนั้น ข้าจะให้เจ้าถูกม้าห้าตัวฉีกร่าง สับศพเป็นแสนส่วน!”
จงเจิ้งอวี้เอ๋อร์ได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น ก็เงยหน้าขึ้นหัวเราะร่ำเสียงดังอีกครา “ฮะฮะฮะฮะ……”
“ตวนหยงอิ้น”
“เป็นแน่แท้ เจ้าไม่รักใครเลยสักคน”
“องค์ไท่จื่อเฟย เจ้าได้ยินหรือไม่?”
“เจ้าชายผู้นี้เอ่ยปากบอกว่าทะนุถนอมเจ้าดั่งชีวิต แต่เพียงให้เขาพูดความจริงสักสองสามถ้อยคำเท่านั้น กลับไม่กล้าเอ่ยแม้สักคำ”
“เขาไม่เกรงว่าข้าจะฆ่าเจ้าจริง ๆ เรอะ”
พูดจบ จงเจิ้งอวี้เอ๋อร์ก็ทวนดาบลงไปที่ท้องขององค์ไท่จื่อเฟยอย่างแท้จริง
องค์ไท่จื่อเฟยส่งเสียงฝืดคำรามอัดอยู่ในคอ ลิ้นเลือดซึมออกมาจากปากไหลลงตามผ้าที่พันหน้า
นางแสดงสีหน้าทรมานอยู่เต็มตา
ส่วนองค์ไท่จื่อแม้ประจักษ์ใจเจ็บปวดยิ่งนัก ก็เพียงแน่วแน่มองภาพนั้นตรึงไว้
เขาไม่มีวันทำลายอนาคตของตนเพราะสตรีเพียงคนหนึ่งได้เป็นอย่างไร
เขากระทั่งเงยมือขึ้นอย่างเย็นชา สั่งกองกำลังที่ซุ่มซ่อนไว้แต่เนิ่น ๆ ให้ลั่นธนูเล็งไปยังกำแพงเมือง
จงเจิ้งอวี้เอ๋อร์ที่เห็นภาพนี้อยู่บนกำแพงเมือง กลับไม่รู้สึกสะใจแม้แต่น้อย
ณ บัดนี้ นางจึงได้มองเห็นชายผู้นี้นามตวนหรงอิ้นอย่างถ่องแท้จนถึงที่สุด
ครั้งอดีต นางเป็นตาบอดเช่นนั้นเอง