ซู่อ๋องเอ่ยวาจานี้ หลี่ชิงลั่วสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที
นางรู้ดี ว่าการกระทำของตน คงถูกเขาจับพิรุธได้ทั้งหมดแล้ว
นางรีบลุกขึ้นคุกเข่าลง ไม่แก้ตัว เพียงเอ่ยคำสารภาพผิดทันที: "โปรดอภัยให้หม่อมฉันด้วยเพคะ"
เขารู้มากแค่ไหนกัน?
แล้วรู้ได้อย่างไร?
คนของท่านย่าทำงานไม่เคยผิดพลาด เพียงแต่อาจเป็นเพราะแม่นมเติ้ง บัดนี้กลายเป็นใบหน้าคุ้นเคยในสายตาซู่อ๋องไปแล้ว จึงทำให้ถูกจับสังเกตได้
หลี่ชิงลั่ว: "หากฝ่าบาทจะลงโทษ หม่อมฉันยอมรับโทษเพคะ"
วันนี้นางได้ใช้อาณาเขตจวนองค์หญิงขององค์หญิงหญิง วางกับดักให้หลี่ชิงจูและแม้แต่อวิ๋นอ๋องจริงๆ
อีกทั้ง ยังอาศัยมือของซู่อ๋อง ล่ออวิ๋นอ๋องให้มาถึงจวนองค์หญิง
เขาจับสังเกตได้ และบัดนี้โกรธเพียงนี้ ก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
แต่หากอวิ๋นอ๋องและหลี่ชิงจูมิได้มีใจให้กัน ไม่ได้ทำเรื่องผิดต่อหน้าที่คิดไว้ ต่อให้ตนขุดหลุมไว้ให้ ก็ไม่มีทางให้ทั้งคู่พลัดตกไปได้
หลี่ชิงลั่วไม่ได้เอ่ยแก้ตัวสิ่งใด ท่าทางยอมรับผิดแต่โดยดี แต่ดูเหมือนจะกล้าทำอีกในครั้งหน้า ทำให้ตวนหรงฉือถึงกับยิ้มเย็น
"ดื้อรั้นยิ่งนัก!"
เขาไม่ได้สั่งให้นางลุกขึ้นทันที
แต่เปิดกล่องก่อน หยิบแบบแปลนด้านในขึ้นมาดูทีละแผ่น
ยิ่งดู ดวงตายิ่งเข้มขึ้น
ถึงกับเงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้าหลายครั้ง
นางช่างไม่เด่นสะดุดตาเอาซะเลย
แม้บัดนี้ความงามจะยิ่งเด่นชัด แม้จะงามบดบังหมู่มวลมาลัยได้ แต่ในสายตาตวนหรงฉือ นี่หาใช่ข้อดีของนางไม่
คนงามในโลกนี้ เขาเห็นมามากแล้ว