นางเกรงว่า ต่อไปนี้หากนางวาดฝีมือไม่ดีพอ เขาจะต้องเสียใจภายหลัง
ดังนั้น รีบตั้งสัตยานุสัญญานี้เสียแต่ตอนนี้เถิด!
ตวนหรงฉือจ้องมองมือเล็กขาวเนียนที่ยื่นมาตรงหน้า มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย
เขายกมือขึ้น ประสานกับมือที่งดงามต่างสีสันสองข้าง เคาะกันดังกึกก้อง
"เช่นนั้นก็ตกลงกันตามนี้"
หลี่ชิงลั่วรีบชักมือกลับ ขณะนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากนอกห้อง ขัดจังหวะบทสนทนาของทั้งสอง: "คุณหนู คุณชายใหญ่ทรงทราบว่าท่านยังมิได้ไป มิได้ตามหาท่านทั่วจวนองค์หญิงแล้วเจ้าค่ะ"
หลี่ชิงลั่วลุกขึ้นยืน: "ฝ่าบาท เช่นนั้นหม่อมฉันขอทูลลาแต่เพียงเท่านี้"
ซู่อ๋องจิบชาอย่างช้าๆ "ยังจะต่อสู้อีกหรือ?"
หลี่ชิงลั่วยิ้มช้าๆ "เขาจะไม่ปล่อยหม่อมฉันไปได้แน่ สิ่งที่หม่อมฉันทำไปทั้งปวง ล้วนเพียงเพื่อเอาตัวรอดเท่านั้น"
ตวนหรงฉือ: "จำต้องให้ข้าช่วยเหลือหรือไม่?"
หลี่ชิงลั่ว: "ขอบพระทัยในน้ำใจของอ๋อง ไม่จำเป็นต้องแล้ว หม่อมฉันสามารถจัดการได้ด้วยตัวเอง"
ตวนหรงฉือ: "จำไว้ หากเผยความผิดพลาดให้องค์หญิงใหญ่จับได้ ข้าจะไม่ปกป้องเจ้า ลงไปได้"
หลี่ชิงลั่วยังไม่ได้เก็บเงินแม้แต่สลึงเดียว จึงต้องยอมลงไปมือเปล่า
เมื่อออกจากประตูมา รีบพาฉู่เอ๋อร์เดินลงจากชั้นไปอย่างเร่งรีบ
เมื่อสองเจ้านายบ่าวจากไปแล้ว องค์หญิงใหญ่จึงค่อยๆ เดินเข้ามา
นางยืนอยู่ที่ราวระเบียง มองแผ่นหลังของหลี่ชิงลั่วอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าไปในห้อง
"น้องห้า คุณหนูรองแห่งตระกูลหลี่ผู้นี้ ช่างกล้าหาญยิ่งนัก คุณหนูที่มีความคิดเห็นเป็นของตัวเองใหญ่ยิ่งกว่าฟ้านางนี้ เจ้าชอบนางจริงๆ หรือ?"