อวิ๋นอ๋องสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง: "เจ้าว่าอะไรนะ? ลูกของข้า—"
อวิ๋นอ๋องถอยหลังไปหลายก้าวอย่างหนักหน่วง ต้องมีคนข้างหลังคอยประคองไว้จึงไม่ล้มลง
องค์หญิงใหญ่ได้ฟังก็สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที
"สายเลือดราชวงศ์ ไหนเลยจะยอมให้ผู้อื่นมาวางยาพิษทำร้ายได้?"
"ไม่ว่าจะเป็นความเข้าใจผิดหรือบาดหมางอันใด แต่วันนี้ บุตรสาวคนโตที่แท้จริงของจวนแม่ทัพ หลี่ชิงจู พูดจาทำการอย่างไร้เหตุผล ทำให้ราชโอรสของราชวงศ์ต้องสิ้นชีพ! กระทำผิดใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ จะละเว้นโทษมิได้เด็ดขาด!"
"คนมา ลากนางหลี่ชิงจูลงไป เฆี่ยนสิบไม้ ตบปากยี่สิบที เพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง และเพื่อวิญญาณของหลานหลวงที่ยังไม่ทันลืมตาดูโลกก็ต้องมาตายเพราะนาง!"
หมวกใบใหญ่โตเช่นนี้กดลงมา ผู้ใดในที่นั้นจะกล้าตั้งข้อสงสัยแม้แต่น้อย?
หลี่เค่อชวานทำได้เพียงมองดูหลี่ชิงจูถูกคนลากตัวลงไปอย่างช่วยไม่ได้
หลี่ชิงจูวิญญาณแทบหลุดลอย
ทั้งตัวไร้เรี่ยวแรง แม้แต่จะร้องก็ร้องไม่ออก ได้แต่มองไปทางอวิ๋นอ๋อง หวังให้เขามองนางอีกสักครั้ง
แต่อวิ๋นอ๋องตอนนี้เอาแต่โทษในใจนาง แล้วไหนเลยจะยอมมองหน้านาง?
หลี่ชิงจูในใจถึงได้เริ่มรู้สึกเสียใจอย่างแท้จริง
เมื่อครู่ นางไม่ควรระบายอารมณ์ชั่ววูบ พาเฉาโหรวเอ๋อร์ตกลงมาจากแท่นสูงเลย...
ความผิดใหญ่โตเช่นนี้กดทับลงมา หลังจากวันนี้ไป หลี่ชิงจูในเมืองจินหลิงทั้งเมืองก็จะหมดชื่อเสียงเกียรติยศโดยสิ้นเชิง ไม่มีที่ยืนอีกต่อไป!
ต่อไปนางจะเอาหน้าไหนออกไปพบผู้คนอีก?
สู้ตายไปเสียยังดีกว่า...สู้ตายไปจริงๆ เสียดีกว่า!
หลี่ชิงจูมองไปข้างหน้าอย่างไร้ชีวิตจิตใจ ถูกคนกดลงบนม้านั่งอย่างแน่นหนา ถึงได้สะดุ้งตื่นขึ้นมาเหมือนเพิ่งรู้สึกตัว