หลี่ชิงลั่วส่ายศีรษะ ใบหน้าซีดขาวไร้เลือดฝาดเอ่ยว่า “ข้าไม่เป็นไร”
ฉินหลิงยืนอยู่ข้าง ๆ โกรธจนเหยียบเท้าประทุษ
“ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีกหรือ!”
“ท่านต้องรีบพักผ่อนโดยด่วน ห้ามออกวิ่งเร่ร่อนอีก ห้ามออกแรงลำบากอีกเด็ดขาด!”
“มิฉะนั้นหากเกิดผลใดที่แก้ไขมิได้ ข้าฉินหลิงจะไม่รับผิดชอบ!”
หลี่ชิงลั่วตอบ “ข้าทราบแล้ว”
“ไม่เกี่ยวกับเจ้า”
ฉู่เอ๋อร์กับแม่นมเจิ้งรีบพยุงหลี่ชิงลั่วไปนั่งยังมุมหนึ่ง
หลี่อวิ๋นฉู่กลับเป็นทุกข์จนกัดริมฝีปากจนแตก
จุ้ยหยู่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียดหม่นหมอง แต่ก็ยังระมัดระวังเปิดปากถาม “ท่านหญิง ถ้อยคำที่ท่านกล่าวก่อนอาจารย์หนานกงจะจากไป ทั้งหมดนั้นเป็นความจริงหรือ?”
หลี่ชิงลั่วมิได้ตอบ แม่นมเจิ้งกลับส่งเสียงร้องตกใจก่อน “อะไรนะที่ว่าก่อนจะจากไป? อาจารย์หนานกงเกิดอะไรขึ้น!”
ฉู่เอ๋อร์ลากแม่นมเจิ้งถอยหลัง ดวงตาแดงก่ำส่ายหน้า
“แม่ชี อาจารย์หนานกง……ท่านจากไปแล้ว”
“ศพของท่านอยู่ในรถม้า”
แม่นมเจิ้งมองทุกคนอย่างไม่อาจเชื่อสายตา เห็นความอ่อนล้าหมดสิ้นเขียนไว้บนใบหน้าทุกคน นางก็ยังหาเชื่อมิได้
“เป็นไปได้เช่นไร!”
“ท่าน…ท่านนั่นคืออาจารย์หนานกง!”
“วรยุทธ์ของท่านสูงเยี่ยงนั้น ท่าน…ท่านมีปัญญาละเอียดลออเยี่ยงนั้น ท่านจะตายได้อย่างไร!”
“พวกเราเดินทางมาแคว้นตะวันตก ก็เพื่อช่วยท่านกลับสู่แผ่นดินใน!”
ฉู่เอ๋อร์ร้องตัดบท “ท่านหยุดเถอะ!”
“ท่านหญิง…ท่านหญิงทานทนมิได้!”
แม่นมเจิ้งกัดริมฝีปากล่างแน่นจนขาว นางไม่กล้าเอ่ยต่ออีกจริง ๆ แต่ก็หันหลังไปเช็ดน้ำตา
หลี่ชิงลั่วถอนใจยาวลึก
นางเงยหน้ามองศิษย์พี่ศิษย์พี่ที่ยังหลงทางในห้วงจิตเช่นกัน แล้วถาม “ทุกคนเป็นอะไรกันเช่นนี้?”
“แม้อาจารย์จากไป พวกเราต่างเจ็บปวดโศกเศร้าเป็นแน่”
“หากสำหรับอาจารย์แล้ว บางทีนี่อาจเป็นผลที่ท่านได้ตระเตรียมใจไว้นาน และคาดการณ์ไว้แล้วก็เป็นได้”
“หนี้ของท่าน ชาตินี้ถือว่าใช้ครบถ้วนแล้ว”
“ชาติหน้า เขาจะได้เป็นคนที่อิสระยิ่งขึ้น ผู้จะได้รับความสุขมากมายยิ่งกว่าเดิม”
“พวกเราทุกคนจงฟื้นฟูจิตใจกันเถิด”
หลี่ชิงลั่วเอ่ยจบก็ให้ทุกคนแยกย้ายไป แล้วเหลือเพียงจุ้ยหยู่เอาไว้