เสียงปะทะดวลดาบดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องของหลี่ชิงลั่ว "พี่ฝึก——"
"พี่ฝึก!"
"อานาเอ่อร์ เจ้าต้องการอะไรกันแน่!"
"เงื่อนไขที่สาม ไม่ใช่การเอาชีวิตพี่ฝึกข้าไปหรอกหรือ!"
"อานาเอ่อร์ ข้าไม่ยอมให้เจ้าแตะต้องพี่ฝึกข้า เจ้าได้ยินหรือไม่!"
"ไม่งั้นข้าจะฆ่าเจ้า!!"
"ฆ่าคูเอ่อร์เท่ และทำลายอูซุนทั้งแคว้นให้ราบคาบ!!"
คำขู่อันเกรี้ยวกราดของหลี่ชิงลั่วกลับไม่ทำให้อานาเอ่อร์รู้สึกหวาดกลัวแม้แต่น้อย
นางกลับหันไปมองหนานกงตีด้วยความริษยา "หลายปีมานี้ เจ้ามีศิษย์ผู้กตัญญูรู้คุณ มีสหายที่ผูกพันด้วยชีวิต มีสำนักของตนเอง มีอิสระจะร่อนเร่งในแคว้นบู๊ ท่องเที่ยวทั่วทุกสายธารและขุนเขา"
"ข้าริษยาเจ้าจริง ๆ นะ"
"หนานกงตี"
"ข้าอยากทำลายทุกสิ่งของเจ้าให้สิ้นสุด"
"รวมถึงศิษย์สาวผู้สมบูรณ์แบบของเจ้าคนนี้ด้วย!"
"เพราะวันนี้เมื่อเจ้าตายลง นางก็จะเปลี่ยนเป็นศัตรูกับข้าอย่างเด็ดขาด"
"ถึงยามนั้นจะเป็นปฏิปักษ์กัน อัยเจียก็จะไม่เหลียวแลความผูกพันเก่าอีกแล้ว"
หนานกงตีกล่าว "ข้ารู้ว่า เจ้าไม่ทำ"
"เจ้ารักหลัวเอ๋อร์มาก"
อานาเอ่อร์โกรธกริบฟาดฝ่ามือลงบนขอบถังไม้ "แล้วมันจะเป็นยังไง!"
"ใครให้นางคิดจะทำลายความหมายดี ๆ ของข้า!"
"ถ้านางแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรเลยก็จบแล้ว!"
"แต่นางต้องฉลาดเกินหน้าเก่งกว่าคน คาดเดาทุกอย่างได้หมด"
"นางไม่ควรกลับมาเลย"
"นางลืมไปแล้วหรือ ว่าข้าคือเจ้าหญิงแห่งราชสำนัก และเป็นไทเฮาแห่งอูซุน"
"ภายใต้ฝีมือข้าบัดนี้ มีนักฆ่าร้อยชีวิตที่ศิษย์ของเจ้าเป็นคนฝึกขึ้นมาเอง"
"ข้าเพียงบอกว่านางเป็นสายลับแห่งหัวเมืองกลาง บอกว่านางคือเจ้าหญิงแห่งเมืองม่านตอ บอกว่านางมีความเกี่ยวพันลับ ๆ กับสองมหาอาณาจักรใหญ่แห่งหัวเมืองกลาง เจ้าว่าชานหยูพี่ชายของข้า กู่ตูโหว จะยอมปล่อยนางจากไปหรือ!"
"ยามนั้นอย่าว่าแค่จากไป แม้แต่จะมีชีวิตรอดก็ยากยิ่ง"
"ถ้านางรู้จักดีรู้จักชั่ว รู้ทันสถานการณ์ อัยเจียก็ยังให้นางได้เส้นทางมีชีวิตอยู่"
"จะทำเช่นไร เจ้าก็รู้แล้วใช่หรือไม่ หนานกงตี"
สีหน้าของหนานกงตีในที่สุดก็มีคลื่นอารมณ์สักนิด
"อานาเอ่อร์ ข้ายอมตายด้วยความเต็มใจ"
"แต่เจ้าห้ามทำร้ายหลัวเอ๋อร์"