ถูกด่าอีกครั้ง ใบหน้าของหลี่เฉาจิ้งตอนนี้ดูแย่ยิ่งกว่าพื้นรองเท้าเสียอีก
“ท่านแม่ ท่านพูดหนักไปแล้ว ชวานเอ๋อร์จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร...”
หลี่ชิงลั่วนั่งอยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเยาะในใจอย่างเย็นชา
ไม่ได้?
หลี่เค่อชวานกลับอยากจะฆานางทุกครั้งไปเสียมากกว่า
ชาติก่อน หลี่ชิงลั่วตายด้วยน้ำมือของหลี่เค่อชวานจริงๆ อย่างที่ฮูหยินผู้เฒ่าเผยว่า
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยไม่สนใจหรอกว่าหลี่เฉาจิ้งจะรู้สึกอย่างไร
ด่าต่อไปเลยว่า “แม่ลูกคู่นั้นสมคบคิดกันเพื่อจัดการหลัวเอ๋อร์ บอกว่าต้องเอาเลือดเอาเนื้อไปทำยา ถึงจะรักษาโรคตาได้ วันนั้นหากไม่บังเอิญหลัวเอ๋อร์ถูกวางยา นางชวี เจ้าวันนี้จะได้กินเลือดกินเนื้อลูกสาวตัวเองจริงๆ ใช่หรือไม่?”
“เจ้าเคยป้อนนางสักมื้อไหม? เคยอุ้มนางสักครั้งไหม ต่อให้แค่ลูบหน้านางสักทีก็ไม่เคย!”
“ยังมีหน้ามาขอเลือดเนื้อนางอีก เจ้าหน้าด้านจริงๆ!”
“อย่างไรเล่า? ต้องการเลือดเนื้อลูกชายตัวเอง ก็เสียดายแล้วหรือ?”
“หึ! อย่ามาว่าข้ากล่าวหาพวกเจ้าผิด กากยาที่นางชวีดื่มรักษาโรคตา ข้าให้คนไปตามหาแล้ว ยังส่งคนไปที่ร้านยาของท่านหมอเจียง เอาใบสั่งยากลับมาฉบับหนึ่ง ยาที่ใช้ก็ล้วนเป็นยาธรรมดาๆ แล้วทำไมไม่เห็นต้องใช้ของวิเศษหายากอะไรเลย ตาของเจ้าถึงได้หายดี?”
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยพูดความหมายเช่นไร หลี่เฉาจิ้งฟังออกหมด
เขาถลึงตามองภรรยาและลูกชาย เห็นทีตอนนี้ถึงจะรู้ว่าพวกเขาทำอะไรลงไป