หลี่ชิงลั่วหมดความอยากอาหารทันที
นางย่าต่างของนาง ชาติก่อนก็เหมือนกับนางชวี รู้สึกชอบหลี่ชิงจูมากกว่าจากใจจริง จึงไม่เคยมองหลี่ชิงลั่วแม้แต่ครั้งเดียว
คราวนี้เรียกนางออกไป จะมีเรื่องดีอะไรได้เล่า?
รับใช้ ต้องการให้นางไปรับใช้นางชวีหรือหลี่เค่อชวาน?
คนสองคนนี้คงไม่อยากเห็นหน้านางมากกว่า เพราะฉะนั้นคงต้องไปรับใช้ยายแก่คนนี้กระมัง?
หลี่ชิงลั่วจึงให้ฉู่เอ๋อร์ออกไปปฏิเสธ
“แม่ชีจ๊ะ คุณหนูของเราได้ยินว่าแม่ทัพใหญ่และคุณชายใหญ่ที่นั่นเกิดเรื่องขึ้น ตอนนี้ก็เป็นกังวลจนเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องแล้วล่ะ”
“แต่ทว่าวันนี้คุณหนูของเราเป็นผื่นขึ้นตามตัว เป็นตุ่มใหญ่ๆ ทีเดียว หากเสี่ยงออกไปข้างหน้าพบผู้คน แล้วทำให้คนอื่นติดไปด้วย ถึงเวลานั้นจวนแห่งนี้ก็จะยิ่งวุ่นวายขึ้นไม่ใช่หรือ?”
คนที่มาส่งสารคือแม่ชีฉางใหญ่แห่งห้องชุนไจ้
ปกติก็ดุร้ายราวปีศาจ ทรงอำนาจมาก
พอได้ยินคำพูดของฉู่เอ๋อร์ก็คิดว่าเป็นเรื่องโกหกทันที ไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย
“อีนังบ่าวชั่วอย่างเจ้า กล้าหลอกข้าได้หรือ? ข้าได้รับคำสั่งจากฮูหยินผู้เฒ่ามา วันนี้คุณหนูไม่อยากออกไป ก็ต้องออกไปให้ได้!”
แม่ชีฉางคิดว่าฉู่เอ๋อร์เป็นเพียงสาวใช้ตัวน้อย จึงยื่นมือจะฟาดหน้า
ฉู่เอ๋อร์ยกมือขึ้นบิดแขนนางไว้ทันที
“หืม? อีแก่บ้าเอ๊ย! ข้าพูดกับเจ้าอย่างสุภาพแล้วแท้ๆ เจ้ากลับกล้าลงมือหรือ?”
“กล้ามาทำองอาจถึงศาลาหงเฟิงของเรา ไม่ดูหรือว่าข้าเป็นใคร? เจ้ายังจะฉีกปากข้าอีก ข้าจะฉีกปากเจ้าก่อน!”
ฉู่เอ๋อร์ยื่นมือไปจับผมของแม่ชีฉางจนยุ่งเหยิง
เมื่อสาวใช้ที่ติดตามแม่ชีฉางรู้ตัว แล้วพุ่งเข้ามาจะช่วย แม้แต่เท้าฉู่เอ๋อร์ก็ยังถีบทีละคน พร้อมกับดึงผมแม่ชีฉางแล้วหันกลับไปตบสาวใช้เหล่านั้นทีละคน