"ฮ่าๆ!"
หลี่ชิงลั่วฟังคำเล่าของสาวใช้ที่แม่นมเติ้งส่งกลับมาเล่าฉากนั้นแล้ว อดหัวเราะออกมาไม่ได้
ฉู่เอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ หัวเราะจนน้ำตาแทบไหล
ชุยเอ๋อร์พูด: "ท่านหญิงคงจะโกรธไม่น้อยแน่"
นางชวีปีนี้อายุเพียงสามสิบเจ็ดเท่านั้น ยังเป็นหญิงสาววัยกลางคนที่ยังคงเหลือเสน่ห์อยู่
แต่กลับถูกอนุภรรยาส่ง "คำอวยพรอายุยืน" มาให้มากมายขนาดนั้น
ไม่ต้องพูดถึงว่านางกดพวกนั้นไว้ไม่อยู่ ใครเล่าจะยอมรับว่าตัวเองแก่แล้ว?
หลี่ชิงลั่วพูด: "อนุโหลวผู้นี้ สมกับที่ทำให้ข้าไม่ผิดหวังจริงๆ"
ฉู่เอ๋อร์เช็ดน้ำตาที่หางตาแล้วมองไปที่ชุยเอ๋อร์: "ว่าแต่เจ้าเคยอยู่ที่เรือนของท่านหญิงมาก่อน เคยเห็นอนุโหลวผู้นี้หรือไม่?"
ชุยเอ๋อร์พยักหน้า: "เคยเห็นเจ้าค่ะ"
หลี่ชิงลั่วมองไปที่ชุยเอ๋อร์
ที่นางลืมชุยเอ๋อร์ไปก่อนหน้านี้จริงๆ
กำลังจะถามเพิ่มอีกสองประโยค ก็มีสาวใช้อีกคนเดินมาที่หน้าประตู
คนที่อยู่ในห้องรีบออกไปรับช่วงต่อ และไปสืบข่าวคราวต่อที่หน้าลานอันคึกคักต่อไป
สาวใช้เหล่านี้ ล้วนถูกอบรมสั่งสอนมาภายใต้มือของท่านย่า ดังนั้นหลี่ชิงลั่วจึงไม่กังวลว่านางจะถูกหักหลังที่ศาลาหงเฟิง
"คุณหนู อนุโหลวผู้นั้นยังคุกเข่าอยู่ที่หน้าประตู และตอนนี้เรื่องก็ลุกลามไปถึงลานหลัง ท่านยายของเราก็ทราบแล้วเจ้าค่ะ"
พูดจบ ก็ได้ยินเสียงประทัดดังขึ้นกลางอากาศแจ่มใส
หลี่ชิงลั่วมองขึ้นไปบนฟ้า นี่คือสัญญาณจากหยางชินอู๋ หมายความว่าเขาจัดการทุกอย่างพร้อมแล้ว
ในเวลานี้ ที่สวนหลัง
จวนแม่ทัพมีทะเลสาบที่สวยงามอยู่แห่งหนึ่ง วันนี้แขกชายหญิงทั้งหมดถูกแยกจากกันด้วยทะเลสาบแห่งนี้