เรื่องขาของหลี่เค่อชวานหักในเทศกาลไหว้พระจันทร์นั้น เลื่องลือไปทั่วเมืองจินหลิง นางมิใช่ไม่ยอมออกจากจวนมาเนิ่นนานแล้วหรือ ไฉนวันนี้ถึงได้แต่งกายพิถีพิถันถึงเพียงนี้?
นางชวีดูจะรอคอยอยู่เนิ่นนานแล้ว เมื่อเห็นบุตรสาวที่วันนี้เผยโฉมความงามและบุคลิกอย่างเต็มเปี่ยม ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นโดยไม่รู้ตัว
"ลูกสะใภ้คารวะท่านแม่ หลัวเอ๋อร์ เจ้ามาแล้วหรือ"
หลี่ชิงลั่วเพียงแต่ผงกศีรษะเล็กน้อย: "ท่านแม่"
นางชวีสัมผัสได้ถึงความเย็นชาของหลี่ชิงลั่ว จึงอดรู้สึกผิดหวังขึ้นมาไม่ได้...
เหตุใดหลัวเอ๋อร์ถึงได้เย็นชาต่อมารดาอย่างนางถึงเพียงนี้?
ไม่รู้ว่าเฟยฮูหยินผู้เฒ่าเกิดคิดอะไรขึ้นมา ถึงให้หลี่ชิงลั่วนั่งรถม้าคันเดียวกับนางชวี
หลี่ชิงลั่วทำได้เพียงตามนางชวีไป
บนรถม้า นางชวีจ้องมองหลี่ชิงลั่วแล้วยิ้มช้าๆ: "หลัวเอ๋อร์ วันนี้เจ้าตัวแต่งกายงดงามไม่น้อย เครื่องประดับเหล่านี้ มารดาให้ชิงอี๋นำไปส่งให้เจ้าเมื่อคราวก่อนมิใช่หรือ?"
หลี่ชิงลั่ว: "ท่านย่าให้มา"
เครื่องประดับและรองเท้าของหลี่ชิงลั่วในวันนี้ ล้วนเป็นท่านย่าจัดหาคนมาทำให้ทั้งสิ้น
ส่วนสิ่งที่นางชวีส่งให้ในช่วงนี้ นางไม่เคยสวมใส่แม้แต่ชิ้นเดียว โยนทิ้งไว้ในห้องเก็บของจนหมด
นางชวีได้ฟัง สีหน้ายิ้มแย้มก็แข็งทื่อขึ้นทันที
"มาร...มารดาก็ส่งของให้เจ้ามากมายมิใช่หรือ เหตุใดเจ้าถึงไม่สวมสักชิ้นเล่า?"
หลี่ชิงลั่ว: "โอ้ วันนี้ข้าก็สวมของที่ท่านแม่ให้มาชิ้นหนึ่ง ควรจะอยู่ตรงนี้"
หลี่ชิงลั่วลูบไปบนศีรษะ แล้วหยิบปิ่นปักผมที่สีหม่นหมางที่สุด คร่ำครึที่สุด และไร้ค่าที่สุดออกมาได้ในไม่ช้า