หลี่ชิงลั่วถูกเจาะหูสองข้างจนเจ็บปวดไปทั้งกาย อ่อนระโหยโรยแรง
นอนลงบนเตียง คิดจะหลับเสียที แต่แสงเทียนในห้องพลันวูบไหว แล้วก็ดับลงในทันใด
ท่ามกลางความมืดมิด เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นอีกครั้ง: "คุณหนู องค์ชายของพวกเราขอเชิญ"
หลี่ชิงลั่วกำหมัดทุบลงบนเตียงอย่างแรงหนึ่งที
ยังจะให้คนมีชีวิตอยู่หรือไม่!?
เป็นเซียนองค์ใดกัน ต้องกินข้าวยามดึกเช่นนี้!?
เมื่อนางมายืนอยู่หน้าครัวในสวนกุ้ยหยวนอีกครั้ง หลี่ชิงลั่วก็รู้สึกใจลอย
ครั้งก่อนที่นางมา นางยังคิดว่าแค่ทำอาหารหนึ่งมื้อก็คงตอบแทนบุญคุณได้แล้ว
แต่ไม่คิดเลยว่า ทหารองครักษ์ที่ปิดหน้านั้น ตอนส่งนางกลับ กลับพูดว่า: "องค์ชายของพวกเรายามค่ำคืนนี้เสวยอย่างเอร็ดอร่อย ครั้งหน้า ยังต้องรบกวนคุณหนูอีก"
ครั้งหน้า?
ยังจะมีครั้งหน้าอีกงั้นหรือ?
นางจึงรู้ว่า บุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้ หนึ่งมื้ออาหารไม่อาจหักล้างได้!
หรือว่า คืนนี้นางจะทำให้ไม่อร่อยสักหน่อย?
แต่สุดท้ายก็ทำใจทิ้งไม่ได้ หลี่ชิงลั่วถอนหายใจยาว จำต้องรวบแขนเสื้อขึ้นอีกครั้ง
เหล่าทาสใบ้ต่างก็วุ่นวายช่วยกันอย่างร่าเริงอยู่ข้างกาย
ไม่นาน หลี่ชิงลั่วก็ตั้งใจลงมือทำอาหารอย่างรวดเร็ว
คืนนี้ นางเห็นว่าในครัวมีเห็ดสด ๆ จึงเคี่ยวซุปไก่กับเห็ดสดในหม้อดินหนึ่งหม้อ
ใช้หน่อไม้รมควันเคี่ยวหม้อดินกับเนื้อเค็มเป็นก้อน ๆ หนึ่งหม้อ