"เป็นเลือดเนื้อแท้ๆ ของจวนแม่ทัพจริงๆ ด้วย แต่ว่าชาติตระกูลต่างหากที่โดดเด่นไม่เหมือนใคร"
"ดูฮูหยินผู้เฒ่าเผยสิ หลายปีขนาดนี้ไม่กลับมาจินหลิง ก็ยังคงทรงอำนาจอยู่เพียงผู้เดียว ได้ยินว่าคุณหนูรองคนนี้ นางเลี้ยงมาด้วยตัวเอง สอนมาด้วยตัวเอง แล้วจะให้แย่ได้อย่างไร?"
ฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนจงอี้โหวเดินออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มจ้า: "น้องหญิง ในที่สุดเจ้าก็มาเสียที วันนี้พี่ได้หน้าจริง ๆ คนทั้งเมืองจินหลิงไม่มีใครเชิญเจ้าได้ แต่กลับเป็นกระดูกแก่ๆ อย่างพี่ที่ได้ต้อนรับการมาของเจ้า!"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยก้าวขึ้นไปทักทายสหายเก่าอย่างอบอุ่นพร้อมส่งของขวัญแสดงความยินดี
หลี่ชิงลั่วก็คารวะอย่างนอบน้อม ฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนจงอี้โหวมองนางหลายทีอย่างเอ็นดู
เมื่อหลี่ชิงลั่วถูกพาเข้าไปในกลุ่มของคุณหนูทั้งหลาย นางได้ยินผู้คนพูดกันว่า: "ได้ยินว่าหมั้นหมายเมื่อครานี้ คงตกเป็นของท่านคุณหนูรองคนนี้แหละ..."
"แต่เดิมก็ควรจะเป็นนางอยู่แล้ว ตอนนั้นที่ชี้ตัว ก็ชี้ที่นางนี่แหละ!"
"แต่ตอนนี้จวนแม่ทัพดูท่าจะเสื่อมถอยลงทุกที จวนจงอี้โหวก็ใช่ว่าจะไม่เปลี่ยนใจ..."
หลี่ชิงลั่วทำเป็นไม่ได้ยินอะไร หามุมหนึ่งนั่งเงียบๆ
นางชวีก็ถูกเหล่าท่านหญิงที่รู้จักกันฉุดไปนั่งไม่ไกลนัก นางคอยมองมาทางหลี่ชิงลั่วเป็นระยะ หวั่นเกรงว่านางจะทำอะไรที่น่าอับอาย
ยังไงนี่ก็เป็นงานเลี้ยงแรกที่นางเข้าร่วม อีกทั้งจวนแม่แพทัพช่วงนี้ก็มีเรื่องมากมาย ถ้าทำตัวน่าอับอายอีกก็ไม่ได้แล้ว
ฉู่เอ๋อร์ถอดเสื้อคลุมของหลี่ชิงลั่วมาอุ้มไว้ ส่วนชุยเอ๋อร์ก็รับน้ำชาที่คนใช้ยกมาส่ง