วันนี้สีหน้าของตวนหรงฉือหม่นหมองเป็นพิเศษ
เขากดริมฝีปากแน่นไม่เอ่ยปากสักคำ แต่ไอสังหารที่แผ่ออกมาทั่วตัวทำให้คนรอบข้างหวาดกลัวไปหลายครั้งแล้ว
"ไล่ตามต่อไป!"
จวนแม่ทัพ
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยเดินไปมาอย่างร้อนรนอยู่หน้าห้องโถง "เป็นอย่างไรบ้าง ไปเชิญนายท่านกลับมาหรือยัง?"
บ่าวรับใช้มารายงาน "ท่านย่า นายท่าน เขา คืนนี้เขามีสังสรรค์กับเพื่อนขุนนาง บอกว่า บอกว่าหากมีเรื่องอะไร พวกท่านจัดการกันเองเถอะ ไม่ ไม่จำเป็นต้องรบกวนเขา..."
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยได้ยินก็เดือดดาลทันที "ลูกสาวแท้ ๆ ของเขาเอง เรียกว่ารบกวนเขางั้นหรือ!? เขายังเป็นคนหรือไม่!?"
แม่นมจางรีบเข้าห้าม "ท่านย่า อย่าเพิ่งโกรธเลย คนของเราไปหาหมดแล้ว ต้องหาหล่อนเจอแน่นอน!"
"อีกอย่าง ยังมีแม่นมเติ้งกับฉู่เอ๋อร์ด้วย พวกนางทิ้งเครื่องหมายไว้แล้ว คงไม่มีเรื่องใหญ่โตอะไร..."
ฮูหยินผู้เฒ่าเผย "ไม่มีเรื่องใหญ่โตได้อย่างไร? เขาบอกว่านั่นคือเศษซากสำนักบัวขาว!!"
"นางไม่ได้ไปกับมารดาเพื่อเลือกเครื่องประดับหรือ? ทำไมชุยเอ๋อร์กับหวานเจี๋ยเอ๋อร์กลับมาได้ แต่นางดันไปที่โรงน้ำชานั้นได้!?"
"นางจะทำให้ข้าตายเพราะความวิตกสินะ!!"
"แล้วนางชวีคนนั้นล่ะ ทำไมถึงยังไม่กลับมาอีก!! นางรู้หรือไม่ว่าหลัวเอ๋อร์เกิดเรื่องขึ้นแล้ว!?"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยตบไปที่เสาด้านข้างทีละทิ ทว่าหากไม่มีแรงใจค้ำจุนไว้ คงจะหน้ามืดเป็นลมไปแล้ว