หลี่ชิงลั่วดูระยะทาง พิจารณาแล้วว่าเสียงของตนหลี่ชิงจูจะได้ยินไม่ได้แล้ว จึงเอ่ยขึ้นว่า “นาง เป็นบุตรสาวคนโตของจวนแม่ทัพจริง ๆ ชื่อหลี่ชิงจู”
อีกฝ่ายเอ่ยถาม “เจ้ารู้ได้อย่างไร? เจ้ารู้จักนาง?”
หลี่ชิงลั่วประสานมือคารวะ “ท่านสุภาพบุรุษ ตามจริงแล้ว จดหมายเลือดของข้าน้อยฉบับนี้ ก็จะส่งไปยังถนนตงอิน จวนแม่ทัพเช่นกัน”
อีกฝ่ายราวกับฉุกคิดอะไรได้ ดวงตาเผยความเหลือเชื่อ
“นางไม่รู้จักเจ้า แต่เจ้ากลับรู้จักนาง?”
“หรือว่า เจ้าคือคุณหนูแท้จริงของจวนแม่ทัพ?”
“บนโลกนี้ กลับมีเรื่องบังเอิญถึงเพียงนี้?”
“ไม่ถูก พวกท่านวันนี้มาด้วยกันอยู่แล้ว!”
หลี่ชิงลั่วตอบ “มิใช่อย่างนั้น ท่านสุภาพบุรุษ ทุกสิ่งล้วนเป็นเรื่องบังเอิญ ข้าน้อยบังเอิญพบนางที่โรงน้ำชา และข้าน้อยเคยเห็นภาพวาดของนาง จึงจำได้ว่านางเป็นใคร”
“นางไม่เคยพบข้าน้อย ดังนั้นจึงไม่รู้จักข้าน้อย ก็เป็นเรื่องปกติ”
“ทว่าข้าน้อยก็ไม่กล้ารับประกันว่าจดหมายเลือดของข้าน้อยส่งกลับไปแล้วจะมีผู้ใดสนใจ แต่จดหมายของนาง จะทำให้ทั่วทั้งจวนแม่พักสะเทือนเลื่อนลั่นเป็นแน่”
อีกฝ่ายหัวเราะเย็น “นี่คือข่าวกรองที่เจ้าว่า?”
หลี่ชิงลั่วชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยต่อ “ย่อมไม่ใช่ ที่แท้แต่แรกนางก็มิได้โกหกท่านทั้งหลาย นางเป็นคนใน heart ขององค์ชายผู้หนึ่งจริง ๆ”
“หากท่านสุภาพบุรุษเชื่อข้าน้อย ขอเพียงนำจดหมายเลือดของนางส่งไปยังเรือนที่ชื่อ ‘ฮั่วเยวี่ยน’ ทางตะวันตกของเมือง ก็จะมีคนนำจดหมายนี้ไปส่งให้องค์ชายองค์นั้นเอง”