ฮูหยินผู้เฒ่าเผยยิ้มเย็นชา สายตาจับจ้องไปที่นางชวีราวกับมองคนตาย ไม่มีความรู้สึกใดๆ ปนอยู่
"เจ้าไม่คู่ควรที่จะเป็นมารดาของหลัวเอ๋อร์เลย!"
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยไม่สนใจจะรักษาหน้าให้นางอีกต่อไป
ต่อหน้าบ่าวไพร่ทั้งห้อง กล่าวทีละคำทีละประโยคจนแทงใจนางชวี
"นางเกิดมา เจ้าไม่เคยให้นมสักวัน! ไม่เคยโอบอุ้มสักครั้ง! ไม่เคยรักใคร่สักครา!"
"เจ้าช่วยเลี้ยงลูกของสกุลหญิงชั่วที่เป็นต้นเหตุทำให้เจ้ากับลูกเลือดเนื้อเชื้อไขต้องพรากจากกัน ตั้งสิบกว่าปี พอสุดท้ายกลับพากันขอบคุณฟ้าดินที่ประทานลูกสาวที่น่ารักเช่นนี้ให้ เจ้าทั้งหลายไม่เคยคิดแม้แต่น้อยว่า ต่อให้ไม่มีหญิงชั่วนั่นสลับตัวไปตั้งแต่แรก เจ้าก็มีหลัวเอ๋อร์ลูกสาวที่น่ารักและงดงามเช่นนี้อยู่ดี!"
"หลัวเอ๋อร์ควรจะเติบโตในจวนแม่ทัพ มีบิดามารดารัก มีพี่ชายคุ้มครอง แต่นางกลับถูกสลับตัวตน ไปอยู่ในเขาเขา ใช้ชีวิตแบบคนแทนที่ ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างไรกัน?"
"สี่ขวบก็ต้องยืนบนเตาไฟ ทำอาหารให้คนทั้งบ้าน!"
"หน้าหนาวเหน็บหนาว ยามเย็น คนตัวเล็กๆ ต้องลากตะกร้าที่ใหญ่กว่าตัวไปซักผ้าริมแม่น้ำ สองมือเต็มไปด้วยตาปลาและแผลเป็น ถึงข้าจะอ้อนวอนขอโอสถมาได้อย่างยากเย็น ก็ยังทิ้งร่องรอยไว้!"
"ฟ้ายังไม่สางก็ต้องไปตัดหญ้าหมู เลี้ยงไก่เป็ด พอทั้งบ้านหลับแล้วยังต้องผ่าฟืนหาบน้ำ"
"ลงไร่ทำงาน ทำงานมากกว่าลูกผู้ชายสกุลหลิวเสียอีก ทำงานเก่งกว่าวัวควายเสียอีก!"
"นางใช้ชีวิตอย่างใด เจ้าคิดไม่ถึงหรอก!"
"นางเป็นลูกแท้ๆ ของเจ้ากับหลี่เฉาจิ้ง เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเจ้า! ใจของเจ้าทำจากเหล็กหรืออย่างไร ถึงไม่รู้สึกเวทนานางเลยแม้สักนิด?"