“ไม่! หลัวเอ๋อร์ไม่ต้องการสิ่งใด! ท่านย่า หลัวเอ๋อร์ไม่ต้องการสิ่งของของท่าน หลัวเอ๋อร์เพียงอยากให้ท่านย่ามีชีวิตอยู่ต่อไป!!”
“ท่านอย่าพูดอีกเลย อย่า...”
หลี่ชิงลั่วซบอกที่ซอกคอของฮูหยินผู้เฒ่าเผย น้ำเสียงแหบแห้งลงจนแทบพูดไม่ออก
หัวใจของนางราวกับถูกมือหนึ่งฉีกกระชากออกเป็นร้อยเป็นพันเสี่ยง ในยามนี้แม้แต่การหายใจก็ยากลำบากเหลือเกิน
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยสีหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าโศกไม่รู้จบ
“พวกเจ้าคิดว่า... ข้าพอใจ... งั้นหรือ...?”
“ชั่วชีวิตนี้ ข้าสูญเสียบิดามารดาพี่น้อง สูญเสียสามีบุตร สูญเสียความรักจากญาติพี่น้องทั้งปวง... เดิมทีที่ใช้ชีวิตอย่างน่าอดสู ก็เพียงเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้าย หามีความหมายใดไม่...”
“บัดนี้กว่าจะได้มีหลัวเอ๋อร์ ได้มีผู้ที่ทำให้ข้าห่วงใยอีกครั้ง ได้มีผู้ที่ทำให้ข้ารู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่นั้นยังมีความหมายและความหวัง...”
“พวกเจ้าคิดว่า ข้า... จะพอใจที่จะจากนางไป ปล่อยให้นางต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเพียงลำพังในโลกใบนี้หรือ?”
“แต่ข้าจะเหลืออะไรให้แก่นางได้เล่า?”
“ก็เพียงสิ่งของเหล่านั้น ให้เป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของนางเท่านั้น...”
แม่นมจางและเหล่าแม่นมสาวใช้ทั้งหลายหมอบลงกับพื้น แม้จะข่มกลั้นไว้เพียงใด ก็ยังร่ำไห้ออกมาเป็นเสียง ‘อู้อี้’
“แม่นมจาง... เจ้าอยากให้ข้า... ตายอย่างไม่หลับไม่ตาหรือ?”
“บุตรชายของข้าต่างรอคอยให้ข้าตาย ไม่เพราะสิ่งเหล่านี้หรอกหรือ!?”
“วันนี้ ข้าจะมอบสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดให้แก่หลัวเอ๋อร์...”
“ก็... ก็จะมีอันใดเล่า?”
หลี่ชิงลั่วเอ่ยขึ้น “ท่านย่า หลัวเอ๋อร์ขอร้อง ท่านอย่าพูดอีกเลย... อย่าพูดอีกเลย...”
นางไม่ต้องการสิ่งใดทั้งสิ้น
นางเพียงต้องการท่านย่าเท่านั้น!
แม่นมจางร่ำไห้แล้วลุกขึ้น นำห่อผ้าที่แบกไว้บนหลังมาตรงหน้าแล้วแกะออก
“ฮูหยินผู้เฒ่า บ่าวเชื่อฟังท่าน... เชื่อฟังท่านทุกอย่าง ขอเพียงท่านได้สุขใจก็พอแล้ว...”
แม่นมเจิ้งที่อยู่ข้างกายรีบเข้ามา ประคองฮูหยินผู้เฒ่าเผยให้พิงกายกับตน พลางร่ำไห้อยู่ตลอด
ฮูหยินผู้เฒ่าเผยออกแรงยื่นมือเข้าไปในห่อผ้าที่เปิดอยู่ หยิบแผ่นป้ายทองคำแผ่นใหญ่ที่สุดออกมา
“หลัวเอ๋อร์... เข้ามา...”