แม่นมจางถอนหายใจ “ยังหลับอยู่ เรียกเท่าไรก็ไม่ตื่น แต่โชคดีที่ท่านหมอตู้บอกว่าไม่เป็นอันตราย”
หลี่ชิงลั่ว “ท่านย่าคงเหนื่อยเกินไป ปล่อยให้นางนอนพักเถิด บาดแผลของแม่นมเป็นอย่างไรบ้าง? แม่นมเติ้งและคนอื่นๆ กลับมาแล้วหรือยัง?”
แม่นมจางยิ้ม “ขอบคุณคุณหนูที่ห่วงใย บ่าวไม่เป็นไร”
“แม่นมเติ้งและคนอื่นๆ ถูกทหารองครักษ์ของซู่อ๋องตามกลับมาเมื่อกลางดึก เมื่อคืนคุณหนูก็เหนื่อยมา บ่าวจึงไม่กล้าปลุก”
หลี่ชิงลั่วนั่งลงข้างเตียงของฮูหยินผู้เฒ่าเผย
นางยื่นมือไปจับมือของฮูหยินผู้เฒ่าเผย สายตาทอดต่ำและลุ่มลึก
“เช่นนั้นก็ดี แต่ว่าเราอยู่ที่นี่นานไม่ได้ ยามนี้ท่านย่ายังต้องพึ่งท่านหมอตู้ รอให้อาการของท่านย่าทรงตัวก่อน แล้วค่อยออกเดินทางดีหรือไม่?”
แม่นมจาง “คุณหนู เมื่อคืนฮูหยินผู้เฒ่าได้มอบทุกสิ่งไว้กับคุณหนูแล้ว ต่อจากนี้คุณหนูตัดสินใจได้เลย ไม่ต้องถามบ่าว ไม่ว่าคุณหนูจะทำสิ่งใด บ่าวก็จะเชื่อฟังทั้งหมด”
หลี่ชิงลั่วรีบโบกมือ “ไม่ๆๆ! แม่นม เมื่อคืนทุกอย่างเป็นความเข้าใจผิด ขอคืนป้ายนั้นให้ท่านย่า ขอรอจนท่านย่าตื่น แล้วนางยังคงเป็นเจ้าของห้างเทียนเฟิง”
“ส่วนข้า ยังห่างไกลนัก ยังต้องพึ่งท่านย่าสั่งสอน ต้องเติบโตและฝึกฝนอีกมาก”
แม่นมจางจนใจ “แต่ว่า…”
หลี่ชิงลั่ว “เรื่องนี้ตกลงตามนี้”
“หากวันใดข้ามีความสามารถรับช่วงห้างเทียนเฟิงได้จริง ตอนนั้นท่านย่ามอบให้ ข้าจะรับไว้โดยไม่ปฏิเสธ แต่เพียงยามนี้ ข้ายังไม่คู่ควร”
แม่นมจางยิ้ม “คุณหนูพูดเล่นแล้ว บ่าวเคยพบผู้ที่มีพรสวรรค์มากที่สุด รองจากฮูหยินผู้เฒ่า ก็คือคุณหนู ไม่ว่าจะฝึกวิทยายุทธ์หรือค้าขาย คุณหนูล้วนมีแววของฮูหยินผู้เฒ่าในวัยเยาว์”
“เมื่อเวลาผ่านไป คุณหนูจะต้องประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่เหมือนฮูหยินผู้เฒ่าในอดีตแน่นอน!”
“แต่ยามนี้คุณหนูต้องดูแลฮูหยินผู้เฒ่า บ่าวก็ไม่เร่งรัด”
“แต่มีเรื่องหนึ่งที่คุณหนูปฏิเสธไม่ได้ คุณหนูคือทายาทห้างเทียนเฟิงที่ฮูหยินผู้เฒ่ากำหนดไว้อย่างชัดเจน เรื่องนี้คุณหนูยอมรับหรือไม่?”