เป็นสิ่งที่ดีหรือ?
สิ่งที่ดีอะไรกัน?
เมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น จุ้ยหยู่กับพวกต่างรีบหลบจางเข้าไปในความมืด ไม่กล้าฟังต่อไป
แต่ในใจกลับตื่นตูมกระหึ่มยิ่งนัก หวั่นว่าตวนหรงฉือกับหลี่ชิงลั่วจะถูกยุยงจนเกิดรอยร้าวในใจ
มือของตวนหรงฉือยกขึ้นฉับพลัน บีบคอจงเจิ้งอู๋เหิงไว้เต็มมือ
ความฆาตกร้าวในดวงตาล้นเต็มขอบแล้ว
"อ๋อ? งั้นท่านก็เล่าให้เปิ่นหวังฟังสิ ว่าคือสิ่งใดที่ดี"
"หากขี้ข้าเป็นแม้แต่คำเดียวที่กล้าปด เจ้าจงเจิ้งอู๋เหิง จะให้เปิ่นหวังดึงฟันเริ่มจากซี่ใดดี?"
จงเจิ้งอู๋เหิงไม่เชื่อว่าเขากล้ากระทำเช่นนั้นจริง
ตนเองก็หนึ่งในโอรสองค์ที่ 6 แห่งต้าฉู่
แต่ฝ่ามือของตวนหรงฉือกลับแน่นจนเขาหายใจเกือบไม่ออก
เขาจำต้องฟาดมือประทับราวหินเพื่อร้องขัดขวาง
เมื่อตวนหรงฉือเหวี่ยงขว้างเขาออกไปด้วยเท้า เขากลิ้งไปกับพื้นแล้วจึงหัวเราะเย้ยเสียงเย็นชา
"แสร้งทำเป็นอะไรนักหนา? ตวนหรงฉือ เจ้ากล้าฆ่าข้าเข้าจริงหรือ?"
ตวนหรงฉือว่า "ก็อยากลองดูก็ลองเถิด"
"อีกอย่าง เมื่อเจ้าตายแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเจ้าตายด้วยมือเปิ่นหวัง"
"ศพไร้ชีวิตเพียงคันหนึ่ง จุดไฟเผาทิ้งก็จบ ในต้าเหลียงนี้มีหนอใครเล่าจะใส่ใจว่าเจ้าเคยมาถึงหรือไม่?"
จงเจิ้งอู๋เหิงตอบ "จงเจิ้งอวี้เอ๋อร์จะรู้!"
"นางจะต้องเดินทางกลับต้าฉู่ เพื่อทวงความยุติธรรมให้ข้า!"
"ตวนหรงฉือ เจ้าย่อมกลายเป็นอาชญากรต้องห้ามนิรันดร์ในบันทึกประวัติศาสตร์ เพราะแค่ความแค้นส่วนตัวของเจ้าจุดชนวนสงครามระหว่างสองแคว้น!"
ตวนหรงฉือว่า "แล้วพวกเจ้าต้าฉู่อยากได้ตำราทัพของตระกูลเผย ไม่ใช่เพราะรอวันที่จะยกทัพรุกรานต้าเหลียงหรือคืออย่างไร?"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าจงเจิ้งอู๋เหิงกลับเบ่งบางความสงสัย
"ตำราทัพของตระกูลเผยคืออะไร?"
ชัดเจนว่าเขาไม่รู้เลย
หลี่ชิงลั่วหัวเราะเยาะไม่ไหว "น่าขันจริง จู่ลี่หยาทั้งที กลับมิได้มีใจอันเดียวกับท่านเลยสักนิด"
"เขาคอยปั่นป่วนสถานการณ์อยู่เบื้องหลังองค์ไท่จื่อแห่งต้าเหลียงกับฉินอวี้กงจู บีบให้ทั้งตระกูลเผยเกือบสิ้นชาติสืบทอด แต่สิ่งที่เขาปรารถนาคืออะไร ท่านกลับมิได้รู้เลยงั้นหรือ?"
"ว่าไปแล้ว เจ้านายแต่ละฝ่ายของต้าฉู่ก็ต่างซ่อนเล่ห์เหลี่ยมในใจกันถ้วนหน้ากระมัง"