เมื่อหลี่ชิงลั่วลืมตาตื่น ตวนหรงฉือกลับเดินทางกลับจินหลิงไปก่อนแล้ว
ชาซานเดินเข้ามาทูลว่า จงเจิ้งอู๋เหิงอุทานอึกคักว่าอยากพบทั้งสองคน
หลี่ชิงลั่วมิประสงค์จะเวียนเทียวกับเขาอีกต่อไป "ถ้ายังร้องอีก ก็ไม่จำเป็นต้องส่งข้าวไปให้อีกแล้ว"
ชาซาน "รับทราบ"
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ชาซานจึงเอ่ยต่อ "คุณหนู บุรุษผู้นั้นบอกว่าประสงค์จะต่อรองธุระอันหนึ่งกับท่านทั้งสอง"
หลี่ชิงลั่ว "ดูเหมือนเขาจะร้อนรนใจเป็นยิ่งนัก"
"เพราะกระนั้น ก็ปล่อยให้เขาร้อนรนต่อไปอีกช่วงหนึ่งก็แล้วกัน"
เมื่อเขานั่งไม่ติดจนสุดท้าย ย่อมจะสำรอกสิ่งที่มากกว่าเดิมออกมาเอง
ว่าแล้วหลี่ชิงลั่วก็ไม่ประวิงเวลาอยู่ต่อ รับสังหารสิบกับสาซืออี้ตามกลับเมืองจินหลิงทันใด
ราวหลายวันถัดมา ตวนหรงฉือก็มิได้เหยียบย่างเข้าจวนแม่ทัพซิ่วลี่อีกเลย
หลี่ชิงลั่วกดทับบัตรเชิญทุกใบที่ส่งมายังจวนแม่ทัพซิ่วลี่ลงทั้งหมด ปฏิเสธเสียสิ้นเชิงมิได้ไปสักแห่ง
ชั่วไม่นานก็ถึงวันที่สาม วันเข้าวังขอบพระทัย
หลี่ชิงลั่วตามฮูหยินผู้เฒ่าเผยเดินทางมาถึงประตูวังแต่เช้ามืด
เมื่อประตูวังเปิดออกกว้าง เหล่าขุนนางก็เดินเข้าประตูวังตามลำดับฐานันดร
ยายกับหลานทั้งสองเฝ้ารอจนเหล่าขุนนางทยอยเดินผ่านไปจนหมดสิ้น จึงยื่นตราประจำตัวแจ้งฐานะแล้วเข้าสู่วัง
ภายในวังมิอาจเดินพล่านได้
เข้าไปแล้วก็รออย่างสุภาพเรียบร้อย ก่อนที่ขันทีใหญ่ผู้ดูแลกิจการจะนำนางทั้งสองไปยังพระตำหนักหนิงโช่วเป็นแห่งแรก
ไทเฮาก็มิได้เบียดเบียนนางทั้งสองแต่ประการใด
ทรงแสดงกิริยาอ่อนโยนอย่างยิ่ง ทรงดึงมือทั้งสองมาสนทนาสักพักใหญ่ และยังพระราชทานเครื่องประดับแก้วสองชิ้นให้แก่หลี่ชิงลั่วด้วย
"แต่บัดนี้ เจ้าก็คือสะใภ้แห่งอัยเจียแล้ว"
"จักต้องมาเยี่ยมเยือนวังให้บ่อย ๆ จงถือว่าอัยเจียเป็นดั่งท่านย่าของเจ้าให้สนิทใกล้ชิดเสีย ได้พบเห็นของเก่าที่แก่เฒ่าจนเดินไม่ค่อยไหวอย่างอัยเจียบ้าง และมาเล่าเรื่องน่าขันนอกวังให้อัยเจียฟังบ้าง จะดีหรือไม่"
หลี่ชิงลั่วตอบรับอย่างเคารพนบนอบ "เพคะ ไทเฮา"
ยังเวลาเช้ามืด ไทเฮาห่วงว่าอีกไม่นานแดดร้อนอาจทนมิได้ จึงรีบให้ทั้งสองเสด็จไปรอพบพระเจ้าเหยียนที่วิหารจื่อเฉินแต่แรก