หลี่ชิงลั่วเอ่ยขึ้นว่า “อะไรนะ?”
นางหยุดฝีเท้าลง จ้องมองเฉินเหอด้วยความตะลึงงัน
เฉินเหอถือตะเกียงอยู่ในมือ รอยยิ้มบนใบหน้ายามต้องแสงไฟและเงากำแพงดูน่าขนลุกประหลาด
“ข้าไม่ได้ลวงเจ้า เจ้าคงจะรู้แล้วว่าจวนแม่ทัพเคยมีอนุเจิ้งอยู่คนหนึ่ง?”
หลี่ชิงลั่วพยักหน้า: “เจ้าค่ะ”
“อาจารย์ เจ้ากับอนุเจิ้งมีความสัมพันธ์อันใดกันแน่ เหตุใดเจ้าจึงแสร้งเป็นผีที่เรือนเยว่หมิงหยวน เพื่อนางหรือ?”
เฉินเหอมิน้อยอกน้อยใจ
“อาจารย์จะเล่านิทานเรื่องหนึ่งให้เจ้าฟังเป็นอย่างไร?”
“จงฟังไว้ ในเมืองจินหลิงแห่งนี้ เคยมีหญิงงามผู้หนึ่งซึ่งงามเลื่องลือไปทั่วทั้งเมือง นางเป็นธิดาแท้ของแม่ทัพใหญ่ชั้นสาม”
“นางรักการอ่านหนังสือมาตั้งแต่เด็ก โตขึ้นมาจึงเป็นหญิงปราชญ์ผู้รอบรู้บทกวีและสามารถเขียนภาพวาดได้”
“เพียงแต่แม่ทัพผู้นั้นกลับถูกดึงเข้าไปพัวพันกับคดีเลือดที่พระสนมองค์หนึ่งสิ้นพระชนม์อย่างน่าสลด ทั้งครอบครัวถูกจำคุก ถูกตัดศีรษะบ้าง ถูกเนรเทศบ้าง ส่วนสตรีในครอบครัวก็ถูกส่งตัวไปเป็นนางโลมหลวงทั้งหมด”
“หญิงงามผู้นั้นก็เกือบหนีชะตากรรมอันโหดร้ายไม่พ้น โชคดีที่บิดาของนางยังมีสหายร่วมสาบานในยุทธจักรอยู่หลายคน พวกเขาร่วมมือกันช่วยเหลือนางและน้องชายแท้ ๆ ของนางหนีออกมาได้”
“เพียงแต่ตอนที่พวกเขาหนีออกจากเมืองจินหลิง กลับถูกทางการพบเข้า”
“เพื่อใหน้องชายหนีไปได้ หญิงงามผู้นั้นจึงอาสาออกไปดึงความสนใจของทหารไว้ด้วยตัวเอง และนางก็สูญหายไปตั้งแต่ตอนนั้น”
“เจ้าเดาดูซิว่า นางไปอยู่ที่ใด?”
หัวใจของหลี่ชิงลั่วเต้นระรัว
นางพูดออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด: “มิใช่ว่า... นางคืออนุเจิ้งกระมัง?”
เฉินเหอหยุดฝีเท้าลง จ้องมองหลี่ชิงลั่วแล้วยิ้มในอุโมงค์: “หลัวเอ๋อร์ เจ้าฉลาดนัก ใช่แล้ว นางคืออนุเจิ้ง ธิดาแท้แห่งตระกูลเจิ้ง เจิ้งหว่านซิ่ว”