คำพูดนี้ออกมา ทำเอาคนที่มุงดูอยู่รอบข้างต่างพากันตกใจกลัว
"เรื่องน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ เรื่องพี่น้องล่วงประเวณีกัน อย่าได้เดาสุ่มไปพูดจาเด็ดขาด! ระวังจะถูกคนสกุลหลี่ได้ยินเข้า แล้วเอาชีวิตเจ้าไม่ไว้!"
"พวกมันกล้าทำเรื่องสกปรกโสมมเช่นนี้ ยังจะกลัวข้าพูดอีกหรือ?"
"ข้าว่าเถอะ คุณหนูใหญ่สกุลหลี่ผู้นี้ตายก็ตายไปแล้ว ยังทำให้พี่ชายคิดถึงไม่รู้ลืมถึงเพียงนี้ นางมีเสน่ห์เพียงใดกันเชียว? ข้าเริ่มรู้สึกเสียดาย ที่ตอนนางยังมีชีวิตอยู่ ไม่ได้ชมโฉมความงามของนางสักครั้ง!"
"มีเสน่ห์เพียงใดก็ช่างเถอะ! ถึงกับใช้วิธีจุดไฟเผาตัวเองอันรุนแรงเช่นนี้เพื่อหาทางตาย สตรีเช่นนี้ ใจคอช่างน่ากลัวเพียงใดกัน!"
บังเอิญว่า หลี่ชิงจูที่สวมผ้าคลุมหน้าซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางผู้คน ได้ยินคำพูดเหล่านี้เข้าหูไม่ตกแม้แต่คำเดียว
พออดกลั้นความโกรธไปจนถึงจวนส่วนตัวของอวิ๋นอ๋องได้ นางก็โมโหจนทุบเครื่องลายครามในห้องแตกกระจาย เพื่อระบายความโกรธในใจ
"เขาทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไร!?"
"สาวใช้คนนั้น กันแน่เป็นใคร? ไปสืบมาให้ข้า!"
"พี่ชาย ท่านจะไปหาคนอื่นมาแทนที่จูเอ๋อร์ได้อย่างไร? ต่อให้จูเอ๋อร์ตายไปแล้ว ก็ควรเป็นเพียงหนึ่งเดียวในใจท่านต่างหาก!"
หลี่ชิงจูในใจไม่อาจยอมรับเรื่องนี้ได้ นั่งอยู่บนเก้าอี้ ไม่นานนักใบหน้าก็เปียกไปด้วยรอยน้ำตา
ตอนนี้คนทั้งเมืองจินหลิง คงคิดว่านางน่ากลัวกันหมดแล้ว