ตวนหรงฉือเชื่อมั่นในความจำอันแม่นยำของตนเองมาตลอด เขาจำได้ชัดเจนว่าคุณหนูรองแห่งจวนหลี่ผู้นี้ ควรจะเป็นคนผอมดำดูซูบซีด แม้จะมีดวงตาที่งดงามไม่น้อย แต่เมื่อเทียบกับคนที่กำลังถูกจับเป็นตัวประกันอยู่ตรงหน้าแล้ว ต่างกันราวฟ้ากับเหว!
แต่เมื่อมองอย่างละเอียดอีกครั้ง ก็มีเค้าโครงบางอย่างของนางอยู่ในนั้นจริง ๆ
ไม่คิดเลยว่าเพียงไม่กี่เดือน นางจะเปลี่ยนโฉมไปจนงดงามเช่นนี้
ตวนหรงฉือใช้นิ้วเคาะด้ามกระบี่ คิดในใจ หากหญิงผู้นี้ต้องมาตายเพราะถูกความวุ่นวายนี้ลากเข้ามาเกี่ยวข้องในวันนี้ ตนจะรู้สึกเสียดายหรือไม่
อย่างไรเสีย ฝีมือทำอาหารของนางก็ยังใช้ได้
แต่ทางด้านแม่นมเติ้งนั้นร้อนใจราวกับมดบนกระทะที่ร้อนระอุ พยายามข่มขวัญไม่หยุด: "เจ้าคนบ้าระยำ เจ้ายังไม่ปล่อยคุณหนูของเราอีกหรือ? กล้าดียังไงถึงใช้คุณหนูใหญ่แห่งจวนแม่ทัพมาข่มขู่ ต่อให้เจ้าหนีรอดไปได้วันนี้ ยังหนีไปได้สุดหล้าฟ้าเขียวหรืออย่างไร?"
"วันนี้หากคุณหนูของเรามีรอยถลอกหรือบาดเจ็บแม้แต่น้อย จวนแม่ทัพจะไม่มีทางยอมจบเรื่องนี้แน่!"
"เจ้ารีบปล่อยคุณหนูของเราเสียดี ๆ มิฉะนั้นจวนแม่ทัพของเรา..."
หลี่ชิงลั่วได้ยินเสียงคนข้างหลังหัวเราะเย้ยหยันเบา ๆ
ดูเหมือนว่าเขาไม่เกรงกลัวจวนแม่ทัพเลย
"คุณหนูใหญ่แล้วอย่างไร? ใครบ้างไม่รู้ว่านางไม่ได้รับความโปรดปรานในจวนแม่ทัพ! ต่อให้ข้าฆ่านางในวันนี้ คนสกุลหลี่ก็คงไม่แยแสหรอกกระมัง?"
หลี่ชิงลั่ว: "เช่นนั้นไม่ทราบว่าท่านสุภาพบุรุษผู้นี้รู้จักท่านย่าเผยผู้เฒ่าของข้าหรือไม่?"