เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ชาวบ้านและบุคคลในแวดวงยุทธภพที่มารอชมต่างแสดงสีหน้าไม่อาจเชื่อสายตา
“ไม่… ไม่ใช่หรอกน่า?”
“เทพธิดาแห่งบัวขาวถูกสังหารลงได้ง่ายดายเพียงนี้เชียวหรือ?”
“นางตายแล้ว! ตายจริง ๆ!”
“นี่มันไม่จริง ต้องไม่จริงแน่!”
“ตายได้ง่าย ๆ อย่างนี้เชียวหรือ? ไม่ควรต้องฝ่าฟันกันไปมาให้เขียวทั้งป่ากว่าจะได้สามร้อยเพลงหรือไร?”
ทุกคนต่างรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างยิ่ง
ทันใดนั้นก็มีผู้สังเกตเห็นเปลวเพลิงลุกโชนขึ้นกลางหน้าผา
“ดูนั่นสิ! วงศ์วานนั่นมีเรือนราวกลุ่มหนึ่ง!”
“ไม่ทราบว่าจะเป็นถ้ำสิงของสำนักบัวขาวกระมัง?”
“แต่ก่อนที่นั่นธรรมดาชายฉกรรณ์ห้ามเข้าใกล้ ยังมีผู้เฝ้ารักษา ไม่เคยรู้เลยว่าเป็นเรือนของตระกูลใด บังเอิญวันนี้กลับเกิดเพลิงไหม้ ดูท่าจะเป็นถ้ำสิงของสำนักบัวขาวจริง ๆ สินะ?”
“ได้ยินกันว่าเมื่อปีกลายที่นั่นเคยถูกลาดตระเวนกวาดล้างมาครั้งหนึ่งไม่ใช่หรือ?”
“เทพธิดาแห่งบัวขาวย้อนกลับมาอีกครั้ง จึงมีร่องรอยผู้คนขึ้นมาใหม่”
“เทพธิดาแห่งบัวขาวนี่ขาดสติขาดปัญญาหรือไร? แผ่นดินอัปมงคลเพียงไรยังกล้ามาตั้งหลักฐานอีก ก็เท่ากับรอคอยวันถูกกวาดล้างนั่นแหละ!”
ข่าวการประหารเทพธิดาแห่งบัวขาวบนเขาฉีซานส่งกลับถึงจินหลิงโดยรวดเร็ว
ทั่วทั้งจินหลิงครื้นเครงเป็นพิเศษ ผู้คนแน่นขนัดไปทั่วทุกถนนหนทาง
ประหนึ่งเทศกาลตรุษจีน ผู้คนต่างชื่นชมยินดี ตีกลองเป่าแตระฉลองมหามงคลสมรภูมิที่ทุกคนต่างเปรมปรีด์ใจ
เมื่อองค์ไท่จื่อทราบเรื่อง แม้พระทัยจะมีความหมองหม่นผ่านเลยพร่าเลือนไปเพียงชั่วขณะ
แต่นางก็ได้ติดตามพระองค์มาห้าปี…
ทั้งได้ทุ่มเทหัวใจแท้จริงและทรัพย์ฟ้าทองคำมิใช่น้อย กระทั่งอำนาจของสำนักบัวขาวก็แทบเป็นหูเป็นตาให้พระองค์ทั้งสิ้น
คนไม่ใช่ไม้ไม่ใช่หญ้า เป็นไปได้ที่ไหนจะไร้หัวใจ?
ยิ่งกว่านั้น ตั้งแต่นางยังเยาว์วัย เขาก็ล่วงรู้แล้วว่านางผู้เป็นเอกลักษณ์เพียงใด
เคยลอบภาคภูมิใจหน่อย ๆ ที่ได้หญิงพิเศษเช่นนี้มาเป็นของตน
อุดมคติของอาณาจักรในฝันที่นางปรารถนา เขาเคยนึกฝันถึงมันจริง ๆ ด้วยซ้ำ
เพียงแต่…
มันเหลือเชื่อเกินกว่าจะรับได้
ในโลกนี้ไม่มีผู้ใดยอมให้แนวคิดเช่นนั้นบังเกิดขึ้นจริงและปกครองแผ่นดินนี้ได้
เหล่าตระกูลมหาอำนาจ