หลี่ชิงลั่วคิดว่าตนเองฟังผิดแน่
"ท่านผู้เฒ่า…คำของท่าน…หมายความว่าอย่างไร"
จิ่นหัวเบิกบานรอยยิ้ม "อย่าเข้าใจผิด"
"ซู่อ๋องล่วงหน้าให้ตงซือหยวนมาพบข้าจริง ประสงค์จะให้ข้าแก้พิษเชียนซื่ออิ้นให้ตระกูลเผย"
"พูดตามตรง พิษนี้สำหรับข้าไม่ถึงกับยากเย็นนัก"
"แต่ข้าก็มิใช่คนดีไร้เหตุผล จะไปยุ่งแก้เรื่องอันโกละเกลื่อนของสองพี่น้องจาอีหน่ากับจู่ลี่หยาทำไม"
"ฉะนั้นแต่แรกข้าก็ไม่มีเจตนาจะก้าวมายุ่งเรื่องนี้"
"เหตุที่ข้ายังไม่จากเมืองจินหลิงไป ก็เพียงเพราะข้ายังรอเจ้าอยู่"
หลี่ชิงลั่ว "รอข้า?"
จิ่นหัว "ใช่ บนร่างเจ้ามีสิ่งแปลกประหลาดซ่อนอยู่"
"ครานี้ที่ออกเดินทาง ข้าได้ให้ผู้อาวุโสแห่งสำนักอู๋เหยวเสี่ยงทายทัศน์แทน"
"ทัศน์เผยว่าเป็นฤๅษีดี แต่ฤๅษีดีนั้นกลับแฝงอาการเภทภัยไว้"
"เพียงแต่อาการเภทภัยนี้มิใช่มาจากตัวข้า หากคือเจ้า!"
หลี่ชิงลั่วยิ่งฟังยิ่งงุนงง "เป็นเพราะเหตุใดจึงเป็นข้า?"
"ยามนั้นท่านผู้เฒ่ายังมิทราบว่าจะมายังเมืองจินหลิงเพื่อรักษาโรคแก้พิษให้ข้า ใช่ไหม"
"หรือท่านผู้เฒ่าเผลอคลาดเคลื่อนไปเอง?"
จิ่นหัว "การตายของผีเสื้อ ผู้อาวุโสเสี่ยงทัศน์รู้ผลไว้แต่ต้นแล้ว"
"ดังนั้น จะคลาดเคลื่อนได้อย่างไร"
"ข้าคำนวณผลจบของนางไว้แล้ว จึงแรกริอ่านมิได้ประสงค์จะเดินทางมาต้าเหลียง"
"แต่ผู้อาวุโสกล่าวว่าครานี้การเดินทางจะมีความประหลาดใจเป็นของขวัญ และผู้มีบุญคุณที่ข้าจะช่วยเหลือจริงก็มิใช่ผู้ใดตามที่จดหมายของตงซือหยวนกล่าวไว้"
"ที่แห่งนี้จะมีโชคชะตาอีกหนทางรอข้าอยู่ และยังจะได้รับสิ่งที่คาดไม่ถึง"
"ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่จะได้รับนี้จะพลิกเปลี่ยนฐานะของสำนักอู๋เหยวในดินแดนเหมียวเจียงทั้งหมดในกาลต่อไป"
"เช่นนี้แล ข้าจึงยอมเดินทางมา"
หลี่ชิงลั่วมองไปยังหีบไม้ตรงหน้า "ดังนั้น สิ่งที่จะได้รับคือข้างในหีบนี้ทั้งหมดหรือ"
"เมื่อได้สิ่งเหล่านี้ ต่ออนาคตของสำนักอู๋เหยวย่อมเป็นการเกื้อหนุนยิ่งนัก"
จิ่นหัว "มิใช่ ผู้นั้นคือเจ้า"
หลี่ชิงลั่วยังคงนึกไม่ออก
เรื่องราวกลับมาเกี่ยวข้องถึงนางได้อย่างไร