หลี่เค่อชวานร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แล้วทรุดลงไปที่ข้างเตียงอีกครั้ง
เลือดทะลักออกมาทันที เปื้อนอาภรณ์ของหลี่เค่อชวาน
เขาคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว: "หลี่ชิงลั่ว ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!!"
หลี่ชิงลั่วหันครึ่งทางมองเขาอย่างเย็นชา: "เจ้าขยะ บัดนี้เจ้ายังคิดจะสู้กับข้าอย่างไรอีกหรือ ข้าจะรอดูอยู่!"
นางพูดจบก็ก้าวยาวออกไปโดยไม่หันกลับ
พอออกมาถึงนอกประตู หลี่ชิงลั่วมองไปที่หลี่ชิงหย่าและหลี่ชิงอวี้ ดวงตาทั้งสองของพวกนางเต็มไปด้วยความเกรงขามต่อนางมากขึ้น
"พี่...พี่สอง"
หลี่ชิงลั่วกล่าว: "วันนี้เกิดเรื่องอันใดขึ้น พวกเจ้าก็เป็นพยาน หากกลับไปแล้วผู้ใหญ่ถาม ก็จงตอบตามจริงทุกประการเถิด"
หลี่ชิงอวี้พยักหน้าไม่หยุด: "พี่สองวางใจได้! เราไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้น แต่เราก็เห็นกันหมดแล้วว่าชานั้นพี่ใหญ่ชวนท่านดื่ม"
"ท่านดื่มแล้วก็ไม่มีอันใด แต่ถ้วยชาที่หลี่ชิงจูดื่มนั้น พี่ใหญ่ป้อนให้นางเอง ดังนั้นเรื่องของนางไม่เกี่ยวกับท่าน"
หลี่ชิงหย่าก็พูดเสริม: "พี่สองวางใจได้ เราจะเป็นพยานให้ท่านเอง!"
หลี่ชิงลั่วตั้งมั่นในความชอบธรรมของตน ไม่กลัวเสียงวิจารณ์
แม้นางจะทำอะไรบางอย่าง แต่ถ้วยหลายใบปะปนกันไปหมด หลี่เค่อชวานเองที่เข้าใจผิดคิดว่านางไม่กล้าดื่มจากถ้วยที่ไม่มีพิษทั้งสองใบในมือของนาง
อีกทั้ง หากเขาไม่ได้คิดจะทำร้ายนางก่อน นางก็คงไม่ใช้แผนตอบโต้จนสุดท้ายกลับมาส่งผลถึงหลี่ชิงจู
ท้ายที่สุด เขาเองก็คือคนที่ทำร้ายหลี่ชิงจูด้วยมือของตัวเอง
เมื่อหลี่ชิงลั่วเตรียมจะจากไป ก็ถูกท่านอ๋องหญิงหนานผิงและเผยหนานเจียขวางทางไว้ทั้งสองคน