หลี่ชิงลั่วรีบก้าวเข้าไปเก็บถ้วยชาของหลี่ชิงจูขึ้นมา "โอ๊ย พี่หญิงใหญ่ตกใจจนเป็นเช่นนี้หรือ? ก็แค่อาของสกุลหลิว ข้ายามเด็กก็เคยพบหน้านาง แต่นางมาขอสืบสายสัมพันธ์ถึงจวนองค์หญิงได้อย่างไร พี่หญิงใหญ่เคยพบนางแล้วหรือไม่?"
หลี่ชิงจูตกใจจนตัวสั่นเทิ้ม
นางจะกล้าพูดหรือว่านางได้พบกับหลิวจินจือมานานแล้ว?
เรื่องนี้ต่อให้ตายก็พูดไม่ได้!
นางทำได้เพียงรีบส่ายหน้าและโบกมือ "ข้าไม่พบ ข้าไม่..."
หลี่เค่อชวานเดิมจ้องเขม็งไปที่ถ้วยสองใบในมือของหลี่ชิงลั่ว แต่เมื่อหลี่ชิงจูตื่นตระหนกโผเข้าหาเขาอีกครั้ง เขาจึงจำต้องละสายตา
"คนใช้! รีบพาหญิงโง่นั้นลงไปเดี๋ยวนี้! ที่ไหนกัน น่ารังเกียจเพียงใดก็ปล่อยเข้ามาได้!"
"เดี๋ยวก่อน! อย่าให้คนในจวนองค์หญิงรู้เรื่อง เกรงว่าจะพาคุณหนูใหญ่เดือดร้อน"
"ไป ปิดปากนาง—"
แต่ร่างอ้วนเตี้ยของหลิวจินจือก็แทรกเข้ามาได้ครึ่งทางแล้ว
"จูเอ๋อร์! รีบให้อามองหน่อย ได้ยินว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บ จูเอ๋อร์เอ๋ย ให้ตายเถอะ—เจ้ากลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร! จูเอ๋อร์ หรือว่าเขาจะใจร้ายถึงเพียงนี้ ไม่แยแสเจ้าแล้วหรือ—"
หลี่ชิงจูปิดหูกรีดร้อง "อ้า! อ้า—ไล่นาง—ไปให้พ้น—ไปให้พ้น!!"
หลิวจินจือหญิงโง่เขลาคนนี้!
หากปากของนางพูดต่อไป เกรงว่าเรื่องระหว่างนางกับอวิ๋นอ๋องจะถูกเปิดโปงต่อหน้าพี่ชายหมดสิ้น!
เช่นนั้นสิ่งที่พูดกลับจวนแม่ทัพไปก่อนหน้านี้ ก็จะถูกหักล้างจนหมดสิ้นมิใช่หรือ?