หลี่ชิงลั่วกับตวนหรงฉือยังคงใช้เส้นไหมในมือควบคุมงูพิษกู่ต่อไป
งูพิษกู่เจ็บปวดจนเกรี้ยวกราด มันบ้าคลั่งขึ้นมาจริง ๆ กลางลัทธิห้าพิษ
ฝ่ายศิษย์อวิ๋นกู่ที่ตามมาก็ไล่ตามทันขึ้นมาแล้ว
หลี่ชิงลั่วกับตวนหรงฉือจึงใช้งูพิษกู่นี่แหละฟันสับซ้ายขวา สังหารโหดไปทั่ว
ก่อนออกมาในวันนี้
หลี่ชิงลั่วได้คุ้ยถุงหอมกันพิษออกมากองหนึ่งจากคลังของลัทธิอู๋เยว่แล้ว ดังนั้นบัดนี้ทหารองครักษ์แห่งจวนซู่อ๋องและพวกหน่วยสังหารจึงกล้าออกมาแสดงฝีมือได้อย่างไม่ต้องหวาดหวั่น
ทุกคนลอบซ่อนตัวอย่างคล่องแคล่วหลังกายอันมโหฬารของงูพิษกู่
ทั้งอยู่ห่างไกลปลอดภัย
และยังได้จังหวะกวาดล้างศิษย์อวิ๋นกู่กับลัทธิห้าพิษที่กระจัดกระจายอยู่ริมขอบให้สิ้นซาก
จิ่นหัวก็ถือกระบี่อยู่ในนั้น ออกโรงสังหารอย่างเมามัน
ทุกดาบเปี่ยมด้วยความเกลียดชัง
ทุกเพลงกระบี่เฉือนชีวิต
เสียงร้องลั่นของพวกลัทธิห้าพิษและอวิ๋นกู่ดังระงมต่อเนื่อง
เมื่อผู้อาวุโสซือฟางกับผู้อาวุโสของลัทธิห้าพิษเห็นเหตุการณ์ ต่างเข้าประชิดร้องทุกข์ทันที "ถอย—ถอยเดี๋ยวนี้!!"
แต่ทหารองครักษ์แห่งจวนซู่อ๋องได้แยกย้ายกันไปปิดกั้นเส้นทางลงเขาไว้แน่นหนาตั้งแต่ก่อนหน้าแล้ว
ใครหนีออกมาแม้สักคน ก็สังหารนั้น ณ ที่นั้นทันที
พวกนางไม่เหลือทางถอยหนีอีกต่อไป
ไม่ช้า ศิษย์อวิ๋นกู่และลัทธิห้าพิษก็ถูกฆ่าจนระส่ำระสาย เหลืออยู่ไม่กี่คน
ผู้อาวุโสซือฟางเจ็บปวดใจถึงที่สุด "ลัทธิอู่เยว่ ข้าจะต่อสู้กับเจ้าให้รู้กันไปข้างหนึ่ง!"
จิ่นหัว "ข้าก็ปรารถนาเช่นนั้นอยู่แล้ว!"
นางพุ่งเข้าประชิด ประมือกับผู้อาวุโสซือฟางอย่างจริงจัง