แท้จริงแล้ว ซือฟางเป็นผู้กระตุ้นกัดปลุกเสกให้อาจือลงมารับดาบแทนตน
แต่อาจือยังมิทันวิ่งเข้ามา ก็ถูกพวกลัทธิอู่ตู้ฟันสะบั้นกลางเอวเสียก่อน
จิ่นหัวใจไม่อาจทานทน พุ่งเข้ามาช่วย แต่ก็ยังไม่อาจช่วยนางไว้ได้
อาจือได้แต่ยื่นมือขึ้นมาอย่างไม่ยอมพร้อมความเสียดายชอุ่มท้อง ลูบแก้มของจิ่นหัว
"ป้าท่านใหญ่…"
"เรากับแม่ เข้าใจผิดมาตลอดแล้ว…"
"ขอวอนท่าน…ฝังศพเรา…ไว้ที่ภูเขาอูเยว่…"
พูดจบ นางก็ลืมตาค้างสิ้นใจไปในอ้อมแขนของจิ่นหัว
การฆ่าฟันมึนตึงระส่ำระสายเกินกว่าที่แม้แต่หลี่ชิงลั่วจะทันสังเกต ราวกับมองไว้ ทั้งหลายก็สิ้นชีพกันหมดแล้ว
จิ่นหัวกำดาบมั่น ก้าวเดินตรงไปยังจีจิ้นเสวี่ย
"เจ้าคือผู้สุดท้ายแล้ว"
"รอเจ้าตายแล้ว"
"ข้าจะรุดไปหุบเขาอวิ๋นกู่ ไปสำนักเหอฮวนของเจ้า ไปลัทธิอู่ตู จะสังหารพวกเจ้าทั้งสามนิกายให้สิ้นซาก ฉันใดฉันนั้นกับที่พวกเจ้าทำลัทธิอู่เยว่ของเราล่มสลาย"
"อาเซวี่ย เจ้าว่าเช่นนั้นหรือไม่"
จิ่นหัวเอ่ยไปพร้อมน้ำตาไหล
แท้จริงแล้ว นางกับจีจิ้นเสวี่ยรู้จักมักคุ้นกันมาแต่เยาว์วัย
จีจิ้นเสวี่ยจะได้เป็นเจ้าสำนักเหอฮวน
ย่อมขาดไม่ได้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา จิ่นหัวเป็นผู้หนุนหลังนางอยู่เบื้องหลัง
แท้จริงแล้ว ลัทธิอูเยว่กับสำนักเหอฮวนควรเป็นสองนิกายที่สนิทสนมกันที่สุดในดินแดนเหมียวเจียง
หากแต่จีจิ้นเสวี่ยกลับร่วมมือกับหยุนกู่และพวก แทงมีดลึกที่สุดเข้าที่หลังของจิ่นหัว
ลัทธิอูเยว่ล่มสลายแล้ว
นางจีจิ้นเสวี่ยกับสำนักเหอฮวนจะยังมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไรเล่า?
แววตาจิ่นหัวแช่ไปด้วยความเด็ดขาด
แต่จีจิ้นเสวี่ยกลับล้มลงนั่งเปิ่นบนพื้น
"อาจิ้น… ไม่ พวกนางบีบบังคับข้า!"