แม้แต่จี้จิ้นเสวี่ย์ยังได้แต่สูดลมหายใจเฮือก
ฝ่ายหุบเขาหยวนกู่กับศาสนาอู่ตู๋เมื่อเห็นสภาพการณ์เช่นนั้น ก็หยุดชะงักฝีเท้าที่กำลังถอยร่น
เมื่อเบิกตามองให้ชัด มิใช่หญิงเซี่ยนจู่แห่งต้าเหลียงผู้เรียกสายฟ้าเมื่อวาวันนี้กระนั้นหรือ?
แม้แต่หลิงจวินยังถึงแก่ความตายแล้ว เหตุใดนางจึงยังไม่ตาย?
ยังกวนใจรำคาญขึ้นลงเหมือนแมลงตัวไม่รู้จบ!
"ผู้อาวุโส ยังจะถอยหรือไม่?"
ซือฟางชี้มือขึ้น "ยังมิต้องรีบ คอยดูว่าหญิงเซี่ยนจู่ต้าเหลียงผู้นี้จะทำสิ่งใด"
"คนของสำนักเหอหวนจงมากมายยังทำอะไรสิ่งนั้นมิได้ หาใช่ว่านางจะรอดจากปากมันได้กระมัง?"
"ช่างเป็นการฆ่าตัวตายโดยแท้!"
คำพูดของซือฟางเพิ่งจางหาย หลี่ชิงลั่วก็สะบัดมีดใหญ่ทิ้งลงเข้าไปในช่องปากของอสรพิษวิญญาณยักษ์
'กร๊าก—'
ดั่งคาด มีดเล่มนั้นก็ถูกกัดแหลกเป็นผุยผง!
แต่หลี่ชิงลั่วเฝ้ารอก็คือช่องว่างตอนมันกัดมีดนี่เอง
ด้วยแรงส่งของตวนหรงฉือ นางออกแรงกระโดดพุ่งขึ้นไปอย่างเต็มฝีมือ แล้วร่วงลงบนตัวอสรพิษวิญญาณยักษ์ได้อย่างสำเร็จ
อสรพิษวิญญาณยักษ์ราวกับรู้ทันว่านางมุ่งจะทำสิ่งใด จึงคำรามกึกก้องสะบัดศีรษะอย่างดุร้าย มุ่งจะโยนนางร่วงลงไปแล้วทุบให้ตายคาที่!
มันจะกินนาง!
ต้องกินผู้ที่กล้าหยอกล้อมาเหยียบหัวคนทึ้งนี้ให้จงได้!!
หลี่ชิงลั่วถูกกระเพื่อมจนมึนตา แต่นางก็เตรียมตัวมาบ้างแล้ว
นางพยายามเกาะกุมผิวนวลเย็นเยียบของอสรพิษวิญญาณยักษ์ไว้ แล้วรีบร้องเสียงดัง "อาฉือ!"
ตวนหรงฉือทันทีดึงเส้นไหมจากกำไลที่ซ่อนอาวุธลับของนางให้ตึง แล้วสะบัดส่งปลายที่หนักด้วยกำไลออกไป
เส้นไหมเหนียวแน่นนั้นพันเบา ๆ รอบช่องปากของอสรพิษวิญญาณยักษ์อย่างแม่นยำ พุ่งผ่านศีรษะมันไป แล้ววนเป็นวงกลมกลับมาสถิตมั่นคงในกำมือของหลี่ชิงลั่ว