ห้องโถงใหญ่ของเรือนโซ่วคังที่ฮูหยินผู้เฒ่าพำนักอยู่กว้างขวางนัก หลังจัดเตรียมเสียใหม่แล้วก็รองรับผู้คนได้มากขึ้น
ป้าใหญ่กับมารดากลับมาแล้วเช่นกัน ทั้งยังพาฮูหยินหลายท่านที่เย่ซูไม่รู้จักมาด้วย
พวกนางยิ้มอย่างให้เกียรติและสนิทสนม ทว่ายังคงวางท่าสงบเสงี่ยม เข้าไปอวยพรฮูหยินผู้เฒ่า แล้วจึงได้รับเชิญให้นั่งด้านข้าง
หลังป้าใหญ่แนะนำ เย่ซูจึงรู้ว่าพวกนางส่วนใหญ่เป็นภริยาของตระกูลผู้มีบรรดาศักดิ์ทั่วไปหรือภริยาขุนนาง
ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มอย่างอ่อนโยน ทว่าไม่ได้แสดงความสนิทสนมนัก
ด้วยฐานะมารดาแท้ ๆ ของฮองไทเฮา เมื่ออยู่ต่อหน้าสตรีเหล่านี้ นางย่อมไม่ต้องใส่ใจมากนัก อีกทั้งนางมีอายุยืนถึงเจ็ดสิบปี ผู้ที่มาในวันนี้ล้วนเป็นคนรุ่นหลังทั้งสิ้น
เย่ซูนั่งอยู่ข้างฮูหยินผู้เฒ่า คอยลุกขึ้นคำนับเหล่าฮูหยินที่ทยอยเข้ามาไม่ขาด ใบหน้าประดับรอยยิ้มจริงใจว่าง่ายไม่เคยจาง ครั้นยิ้มนานเข้า ใบหน้าก็เริ่มเมื่อยจนปวด
เหล่าฮูหยินต่างรู้กาลเทศะดี นอกจากแวบแรกที่เห็นเย่ซูซึ่งอายุป่านนี้ควรออกเรือนไปแล้ว แต่ยังเกล้าผมแบบหญิงสาวที่ยังไม่แต่งงาน จนแววตาฉายความประหลาดใจขึ้นวูบหนึ่ง หลังจากนั้นก็ทำสีหน้าเป็นปกติ
แต่ก็ยังมีคนไม่เข้าใจ จึงเอ่ยถาม
สตรีนางหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีแดงสดปักดิ้นทองสองชั้นลายดอกโบตั๋น ภายนอกดูอายุไม่เกินสามสิบ เอ่ยถามคนข้างกายเสียงเบา “สตรีที่นั่งข้างท่านย่าผู้นั้นเป็นใครหรือ? เป็นย่าของคุณชายคนใดในสำนักตระกูลเย่หรือ เหตุใดจึงยังเกล้าผมแบบหญิงสาวในเรือน?”
นางเพิ่งติดตามสามีที่ไปรับตำแหน่งต่างเมืองกลับเมืองหลวง กว่าจะได้เข้าร่วมวงสังคมสตรีในเรือนของเมืองหลวงก็แสนลำบาก วันนี้จึงติดตามภริยาแห่งตระกูลหนิงย่วนแป่ที่คุ้นเคยกันมา