เย่ซูกลับเรือนมาพักผ่อนครู่หนึ่ง เพราะไม่อยากอยู่ทางโน้นเพื่อรับรองแขกต่อ คิดดูก็รู้ว่าน่าเบื่อเพียงใด
สหายหญิงสมัยอยู่ในห้องหอ นางก็พอรู้จักอยู่หลายคน เพียงแต่หลายปีมานี้ ทุกครั้งที่พบเย่ซู พวกนางมักมองนางด้วยสายตาเวทนา ทั้งยังปลอบว่าอย่าเสียใจจนเกินไป
เย่ซู “?”
คู่หมั้นตายก่อนที่พวกเขาจะได้แต่งงาน หากเป็นผู้อื่นอาจรู้สึกเศร้าอยู่บ้าง แต่เย่ซูกลับไม่รู้สึกอะไรนัก
ถึงอย่างไรนางก็เคยพบคนทั้งสองเพียงครั้งสองครั้ง ทั้งยังพบกันต่อหน้าผู้คนมากมาย นอกจากทักทายกันแล้วก็แทบไม่ได้สนทนาอะไรอีก
กล่าวถึงความผูกพันแล้ว แทบไม่มีอยู่เลย ย่อมพูดไม่ได้ว่าเสียใจ
แต่ผู้อื่นกลับคิดไม่เหมือนกัน พวกนางเห็นว่าเย่ซูมีชะตาชีวิตน่าเวทนาเหลือเกิน แม้แต่เวลาพูดกับนางยังต้องระมัดระวัง กลัวว่าคำพูดเพียงคำเดียวจะทำให้นางเสียใจ
นานวันเข้า เย่ซูก็ไม่อยากเล่นกับพวกนางอีก สู้กลับเรือนของตนมาเล่นเก้าวงแหวนยังดีกว่า
“คุณหนู เต๋อไห่กงกงส่งคนมามอบของให้ด้วยตนเองเจ้าค่ะ” ปี้ชิงเดินเข้ามาจากห้องด้านนอกแล้วรายงานเย่ซู
“ของอะไรหรือ” เย่ซูหยุดมือ เงยหน้าถาม สายตาพลันเห็นถุงผ้าสีแดงเรียบในมือปี้ชิง
“ไม่ทราบเจ้าค่ะ เขาบอกให้คุณหนูเปิดดูแล้วก็จะรู้เอง” ปี้ชิงยื่นถุงผ้าให้นาง
เย่ซูรับมา แต่ไม่ได้รีบเปิด กลับใช้นิ้วคลึงดู ก่อนจะพอเดาได้ในใจ
เมื่อเปิดออกเทดู ก็พบว่าเป็นเมล็ดพันธุ์ขนาดเท่าเมล็ดข้าวสารกว่าสิบเมล็ดจริงๆ
“เอ๊ะ นี่เมล็ดอะไรหรือ” หงอวี้เดินตามเข้ามาในห้องด้านใน ยื่นหน้าเข้ามาดู
เย่ซูพิจารณาอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง จึงกล่าวว่า “น่าจะเป็นฉุยอีผิว”