ฝนยามราตรียังคงโปรยปราย ถนนสายสิบลี้อันคึกคัก แสงไฟรถบนถนนด้านนอกเรียงรายราวถักทอเป็นผืนผ้า
ภายในห้องเต้นรำวังจินเสวียน กลิ่นหอมอุ่นลอยอบอวล โคมระย้าคริสตัลบนเพดานส่องประกายสีเงิน สะท้อนแสงพร่างพราวชวนเคลิบเคลิ้ม
บนเวทีใหญ่ด้านหน้า ลำแสงสปอตไลต์ส่องลงมา นักร้องสาวในชุดกระโปรงยาวประดับเลื่อมจับไมโครโฟนตั้งพื้น ริมฝีปากแดงเผยอขึ้นเบา ๆ
“สายลมพัดมา ฝนโปรยลงมา ฝนพรำชื้นผ้าเสื้อฉัน……”
เสียงเพลงค่อย ๆ ล่องลอยไปตามจังหวะบรรเลงของวงแจ๊ส ขับขานเพลง “ฝนพรำ” เพลงฮิตที่กำลังโด่งดังไปทั่วหู้ไห้ในเวลานี้อย่างอ่อนช้อย
ใต้เวที โซฟาจัดเป็นวงเรียงรายแผ่ออกไปรอบลานเต้นรำ
แขกเหรื่อบ้างเอนกายพิงโซฟาพลางยกแก้วฟังเพลง บ้างสูบบุหรี่พ่นควันโขมง บ้างโน้มตัวกระซิบกระซาบกันเสียงเบา
กลิ่นสุรา กลิ่นน้ำหอม และควันซิการ์คลุกเคล้ากันอยู่ใต้เงาแสงไฟ เบื้องหน้าล้วนอบอวลไปด้วยความหรูหราฟุ่มเฟือยของหู้ไห้
ทันใดนั้น บริเวณประตูห้องโถง พนักงานหลายคนในเสื้อเชิ้ตขาวกับเสื้อกั๊กดำก้มตัวนำทาง ต้อนรับคณะหนึ่งเข้ามาอย่างนอบน้อม
คณะดังกล่าวก้าวเข้าสู่ระเบียงเฉพาะสำหรับแขกวีไอพี แล้วมุ่งตรงไปยังโซฟาที่นั่งหลักแถวหน้าซึ่งมองเห็นทั่วทั้งห้องโถงได้ดีที่สุด
ชายที่นำหน้าสวมเครื่องแบบทหารสีหมึกเข้ม อินทรธนูเคลือบทองดูเย็นเยียบ ยิ่งขับให้รูปร่างสูงสง่าของเขาดูคมเข้มองอาจ
เฮอจื้อเหยียนมีโครงหน้าคมสง่า ชายวัยยี่สิบห้าปีผู้นี้แทบไม่เหลือเค้าความเป็นเด็กหนุ่มจากโรงเรียนในจิงผิงเมื่อครั้งวันวานให้เห็นอีกแล้ว
คิ้วได้รูปสูง สันจมูกตรงโด่ง ดวงตาดำสนิทสงบนิ่งดุจห้วงน้ำ ริมฝีปากบางไม่แย้มยิ้ม แฝงความเย็นชาที่ข่มกลั้นไว้ มิได้หยาบกระด้างเหมือนขุนศึกทั่วไป ทั้งยังมีความสุภาพอ่อนโยนอย่างบัณฑิตหลงเหลืออยู่หลายส่วน
ข้างกายเขามีรองผู้กองฉวีเดินตามติด ด้านหลังคือเจ๊กสามจิน เจ้าของวังจินเสวียน สวมเสื้อยาวผ้าซาตินลายดอกสีเข้ม ดูเจนจัดและเจนโลก
ข้าราชการหู้ไห้และผู้มีชื่อเสียงในแวดวงการค้าหลายคนต่างเดินตามหลังมาอย่างใกล้ชิด ใบหน้าประดับรอยยิ้มตามมารยาท
ไม่ว่าจะเป็นรองประธานหอการค้าหู้ไห้ เจ้าของกิจการขนส่งสินค้าท่าเรือ ผู้จัดการธนาคาร พ่อค้าต่างชาติด้านอสังหาริมทรัพย์ หรือบุคคลสำคัญในวงการตำรวจหลายคน ล้วนมาโดยอาศัยข้ออ้างว่ามาต้อนรับผู้บัญชาการกองกำลังรักษาความปลอดภัยคนใหม่
ชั่วพริบตา โซฟาตรงนี้ก็กลายเป็นจุดศูนย์รวมสายตาของคนทั้งห้อง
หลังผ่านการชนแก้วกันสองรอบ บทสนทนาก็ค่อย ๆ คึกคักขึ้น
เฮอจื้อเหยียนไขว่ห้างยาวเหยียด แผ่นหลังไม่ได้จมลึกลงไปในโซฟา เพียงเอนพิงไปด้านหลังเล็กน้อย
มีคนยกแก้วสุราเข้ามาแสดงความยินดีและต้อนรับเขาไม่ขาดสาย ถ้อยคำล้วนเต็มไปด้วยการประจบสอพลอ บรรดาพ่อค้าบางคนยังแอบหยั่งเชิงถามทิศทางนโยบายของหู้ไห้ในครั้งนี้อย่างอ้อมค้อม
“ท่านผู้บัญชาการเฮออายุน้อยแต่มีความสามารถจริง ๆ ครับ”
กรรมการหอการค้าคนหนึ่งถือแก้วสุราเดินเข้ามา ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มกระตือรือร้น
“ผมได้ยินมานานแล้วว่าท่านผู้ว่าการทหารเฮอกับแม่ทัพน้อยเฮอ พี่น้องทั้งสองท่านทำศึกที่ซุนหนานได้อย่างงดงาม ตอนนี้ท่านมาประจำการที่หู้ไห้ ต่อไปพวกเราพ่อค้าอย่างเราคงต้องพึ่งท่านผู้บัญชาการเฮอช่วยดูแลแล้วครับ”
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก”
เฮอจื้อเหยียนยกแก้วขึ้นชนเบา ๆ สุราในแก้วไหวกระเพื่อม
“ผมเพิ่งมาถึงหู้ไห้ ยังไม่คุ้นเคยกับพื้นที่และผู้คน ต่อไปมีเรื่องอีกมากมาย คงต้องขอให้ทุกท่านช่วยเหลือกัน”
ใบหน้าเขาประดับรอยยิ้มเรียบเฉย จิบไวน์แดงเล็กน้อย ท่าทีถือว่าสุภาพถ่อมตน
ทว่าสายตาของเขายังไม่ผ่อนคลาย ครั้งนี้พี่ชายส่งเขามาประจำการที่หู้ไห้ในตำแหน่งผู้บัญชาการกองกำลังรักษาความปลอดภัย
ภายนอกคือการปกป้องเมือง แต่แท้จริงแล้วเขาต้องรับมือกับเหล่าผู้มีอำนาจในแวดวงการเมืองและการค้าอันสลับซับซ้อนของหู้ไห้ รวมถึงอิทธิพลต่าง ๆ ในเขตเช่า และผูกมิตรกับกลุ่มทุนเพื่อระดมเงินสำหรับกองทัพ รักษาฐานะของตระกูลเฮอให้มั่นคง
สิ้นเสียงของเขา เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นทั่วโต๊ะอีกครั้ง
“ท่านผู้บัญชาการเฮอเกรงใจไปแล้ว!”
“ต่อไปเราก็เป็นพวกเดียวกันแล้ว!”
“มีแม่ทัพน้อยเฮอมาประจำการที่หู้ไห้ พวกเรายินดีเสียอีกครับ!”
คำประจบ คำหยั่งเชิง……
เฮอจื้อเหยียนมองออกทั้งหมด ทว่าใบหน้าไม่แสดงอารมณ์เปลี่ยนแปลงมากนัก
หู้ไห้กุมท่าเรือสำคัญที่สุดไว้ ทั้งเส้นทางเดินเรือและแหล่งเงินทอง
เบื้องหลังแก๊งอิทธิพลและบริษัทต่างชาติมีขุมอำนาจฝ่ายใดหนุนหลังอยู่บ้าง แล้วมีใครลอบติดต่อประสานผลประโยชน์กันอยู่……
เรื่องราวที่เกี่ยวพันกันในที่แห่งนี้ซับซ้อนยิ่งกว่ากองกำลังทหารหลายค่ายเสียอีก
ดังนั้น เขา เฮอจื้อเหยียน จะไม่ดูแคลนคนที่นั่งอยู่ที่นี่แม้แต่คนเดียว
ทันใดนั้น เจ๊กสามจินที่นั่งอยู่ด้านข้างสูบซิการ์ พ่นควันสีขาวจาง ๆ ออกมาหนึ่งกลุ่ม ก่อนจะหัวเราะขึ้นมา
“ทุกท่าน วันนี้เรามาต้อนรับแม่ทัพน้อยให้หายเหน็ดเหนื่อย เรื่องปวดหัวในแวดวงราชการกับการค้า โยนทิ้งไว้นอกประตูวังจินเสวียนให้หมดเถิด”
“ฮ่า ๆ ๆ เจ๊กสามพูดถูกแล้ว”
“คืนนี้คุยกันแต่เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ!”
ชั่วขณะนั้นทุกคนต่างยิ้มรับและพากันเห็นด้วย ก่อนทยอยกลับไปยังโซฟาที่นั่งของตน
พอดีกับที่เพลง “ฝนพรำ” บนเวทีจบลง เสียงปรบมือดังกึกก้องทั่วทั้งห้อง
หญิงสาวแต่งกายงดงามอ่อนช้อยหลายคนค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ที่นั่งแขกวีไอพี สายตาแพรวพราว พยายามเอาอกเอาใจอย่างเต็มที่
เสียงปรบมือยังไม่ทันซาลง โคมระย้าคริสตัลก็ดับมืดไปชั่วขณะ จากนั้นแสงไฟรอบด้านก็สว่างขึ้นอีกครั้งอย่างนุ่มนวล
นักดนตรีในวงพลิกข้อมือ ท่วงทำนองวอลซ์ช้า ๆ อ่อนหวานพลันไหลเอื่อยขึ้นมา
ผู้คนรอบข้างทยอยลุกขึ้น ชายก้มกายเชิญหญิงเต้นรำ หญิงยื่นมือส่งให้
เพียงครู่เดียว คู่ชายหญิงหลายคู่ก็โอบกอดกันหมุนรำอยู่กลางลานเต้นรำกว้างใหญ่
ชุดกี่เพ้าและชุดฝรั่งพลิ้วไหว เงาผมดำส่ายไปมา แสงไฟแปรเปลี่ยนตามเสียงเพลง สว่างวูบวาบสลับมืดสลัว
ท่วงทำนองวกวนราวกับสายใยรักที่คลี่คลายไม่ออก พันเกี่ยวอยู่ใต้เพดานสูง
“แม่ทัพน้อยเฮอครับ”
คนข้างกายส่งยิ้มเป็นเชิงชักชวน
“ไม่ลงไปเต้นสักเพลงหรือครับ?”
เฮอจื้อเหยียนเอนกายพิงพนักเก้าอี้กำมะหยี่อย่างเกียจคร้าน เมื่อได้ยินก็เพียงเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย
“พวกคุณไปเถอะ วันนี้ผมขอดูเฉย ๆ”
ชายคนนั้นหัวเราะเสียงดัง ไม่ได้คะยั้นคะยออีก หันไปเชิญหญิงนักเต้นที่อยู่ข้างกายลงสู่ลานเต้นรำ
ดวงตาดำของเฮอจื้อเหยียนกวาดผ่านลานเต้นรำอย่างไม่ใส่ใจ มองภาพความสำมะเลเทเมาตรงหน้าอย่างเย็นชา
นี่คือสถานเริงรมย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของหู้ไห้ หรูหราฟุ้งเฟ้อราวกับว่าโลกภายนอกไร้ซึ่งสงคราม
ความหรูหรานี้ช่างว่างเปล่า เฮอจื้อเหยียนรู้สึกเบื่อหน่าย จึงก้มหน้าจิบสุราไปอึกหนึ่ง
แต่ชั่วพริบตาต่อมา เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สายตาก็พลันหยุดนิ่ง
เงาคนบนลานเต้นรำหมุนวนไปมา ใบหน้ามากมายปรากฏและเลือนหายใต้แสงเงา ทว่าตรงกลางกลับมีสีแดงเข้มวูบผ่านแสงไฟไป
เพียงชั่วขณะสั้น ๆ มือที่เฮอจื้อเหยียนถือแก้วสุราก็ชะงัก
หญิงสาวหันหลังเฉียงให้เขา รูปร่างสูงโปร่ง ชุดกี่เพ้ากำมะหยี่สีแดงเข้มขับเอวคอดให้เด่นชัด ผมหยิกพลิ้วปัดไหล่เบา ๆ ตามจังหวะเต้น
รูปร่างของเธออรชร ท่วงท่าเต้นรำพลิ้วไหว สีสันเย้ายวนจนสะดุดตา ทว่าแสงเงาบดบังใบหน้าของเธอไว้จนมองไม่ชัด
มือซ้ายของหญิงสาววางอยู่บนไหล่ชาย ส่วนมือขวาถูกอีกฝ่ายจับไว้
วินาทีต่อมา เธอหมุนตัวหันมาทางนี้ตามแรงนำของคู่เต้น
แสงไฟนุ่มนวลวูบผ่านใบหน้าด้านข้างของเธอ รูม่านตาดำสนิทของเฮอจื้อเหยียนหดวูบ หัวใจพลันจมดิ่ง
ร่างที่เคยเอนพิงอย่างเกียจคร้านของเขาพลันนั่งตัวตรงโดยไม่รู้ตัว โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย
แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป ใบหน้านั้นหมุนหายไปพร้อมกับจังหวะหมุนตัวของคู่เต้น แล้วลับเข้าไปหลังนักเต้นอีกคู่หนึ่ง
สายตาของเฮอจื้อเหยียนจับจ้องไปยังลานเต้นรำแน่วนิ่ง แก้วสุราในมือไม่ไหวติงอีกต่อไป
ในใจเขาพลันปั่นป่วนดุจคลื่นยักษ์ หรือว่าเขาตาฝาดไป?
บนโลกนี้จะมีคนที่หน้าตาคล้ายกันถึงเพียงนี้ได้อย่างไร
เป็นไปไม่ได้! เธอแต่งงานที่จิงผิงไปแล้ว เธอทรยศเขา แต่งงานกับศัตรูผู้ฆ่าพ่อของเขา!
เขารีบปฏิเสธความคิดนั้นในใจ
เจ๊กสามจินที่นั่งอยู่ข้างกายสูบซิการ์ พลันสังเกตเห็นสีหน้าของเฮอจื้อเหยียนในชั่วขณะนั้น
เขามองตามสายตาของแม่ทัพน้อยไปยังลานเต้นรำ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูรู้ทัน
ดวงตาของเฮอจื้อเหยียนยังไม่ละไปไหน หญิงสาวกลางลานเต้นรำยังคงหมุนตัวต่อไป
แสงเงาเคลื่อนคล้อย ใบหน้าของเธอปรากฏให้เห็นบ้างและเลือนหายไปบ้าง
เพียงเงาด้านข้าง ลำคอขาวผ่อง ท่วงท่าเต้นรำพลิ้วไหว ชายกระโปรงไหวเบา ๆ
บางครั้งริมฝีปากแดงก็โค้งขึ้นเล็กน้อย คล้ายกำลังพูดอะไรกับชายที่เต้นรำอยู่ตรงหน้า
ไม่เหมือน ใช่ ไม่เหมือน……
ผู้หญิงในความทรงจำของเขาไม่เคยยิ้มเช่นนี้
เมื่อก่อนผู้หญิงคนนั้นแม้แต่เต้นรำก็ยังไม่กล้าปลดปล่อยตัวเอง
ตอนเธออายุสิบเก้าปี เขาเคยหัวเราะเยาะที่เธอเหยียบรองเท้าเขาถึงสามครั้ง
เวลานั้นเธอสวมชุดนักเรียนสีฟ้าขาว ผมดำยาวสลวย มีริบบิ้นลายตารางสีฟ้าคาดไว้ ในอ้อมแขนกอดหนังสือ ยืนอยู่ใต้หน้าต่าง คิ้วตาสะอาดบริสุทธิ์ราวหิมะแรกของฤดูหนาว
แต่หญิงสาวตรงหน้าในเวลานี้มีริมฝีปากแดง ผมหยิกเป็นลอน เย้ายวนมีเสน่ห์ ดูช่ำชองราวกับเกิดมาเพื่ออยู่ในโลกแห่งแสงสี
แต่ทำไม……ถึงเหมือนกันขนาดนั้น
“แม่ทัพน้อยตาถึงจริง ๆ”
ทันใดนั้น เจ๊กสามจินคีบซิการ์ออกจากปาก ท่ามกลางควันขมุกขมัว เขาชี้ไปยังหญิงสาวในชุดแดงที่กำลังร่ายรำอยู่บนลานเต้นรำ
“เธอชื่อเมย์ลี่”
แววตาของเฮอจื้อเหยียนไหววูบเล็กน้อย ทว่าไม่ได้หันกลับมา
เมย์ลี่ เป็นชื่อที่ไม่คุ้นหูโดยสิ้นเชิง
“เธอมาที่วังจินเสวียนหลายปีแล้ว หน้าตาไร้ที่ติจริง ๆ เป็นสาวงามอันดับหนึ่งของวังจินเสวียนเลยทีเดียว”
ชั่วขณะนั้น เจ๊กสามจินยิ้มอย่างมีนัย สีหน้าแฝงแผนการ
“พูดไปแล้ว คุณเมย์ลี่ก็ถือเป็นคนพิเศษคนหนึ่งของวังจินเสวียนเรา”
แววตาของเฮอจื้อเหยียนหม่นลง ผ่านไปครู่หนึ่ง มุมปากคล้ายขยับเล็กน้อย
เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?
ฟู่ฉีเจินจะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
เธอแต่งงานไปนานแล้ว
เมื่อห้าปีก่อน เธอสละคำมั่นหมั้นหมายของพวกเขา สวมชุดแต่งงานก้าวเข้าสู่ตระกูลเฉิง ทว่าโลงศพบิดาของเขายังคงตั้งอยู่ในตระกูลเฮอ
วันนั้นหิมะตกที่จิงผิง ตกหนักเหลือเกิน หนักมากเหลือเกิน……
ชั่วชีวิตนี้เขาจะไม่มีวันลืม
ลำคอของเฮอจื้อเหยียนขมฝืด ความรักความแค้นที่ถูกกดทับอยู่ในใจเริ่มผุดขึ้นมา เขาทำได้เพียงเงยหน้าแล้วดื่มสุราในแก้วจนหมดในคราวเดียว
ทว่าเจ๊กสามจินที่อยู่ข้างกายคลุกคลีอยู่ในวงสังคมชั้นสูงของหู้ไห้มานานกว่าสิบปี ผ่านยุคสมัยที่ผันเปลี่ยนและความแปรปรวนของน้ำใจผู้คนมาอย่างโชกโชน ทั้งยังเชี่ยวชาญการอ่านสีหน้าที่สุด
เขาส่งสายตาไปทางด้านหลัง พนักงานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างจอร์จ โจวเข้าใจความหมายในทันที
ด้านหลังยังมีชื่อเหย่ บุตรบุญธรรมของเจ๊กสามจิน ซึ่งเป็นลูกน้องของเขาด้วย
สายตาของเขาก็ทอดนิ่งไปยังเมย์ลี่กลางลานเต้นรำ หัวใจรู้สึกผิดแปลกไป