ข้อมูลที่หวังหมิงเยวี่ยแบ่งปันให้อี้จั้งหลัน เป็นเรื่องเกี่ยวกับภาพโปสเตอร์โฆษณาที่หลี่ซั่วพบ
ความทรงจำของเธอยอดเยี่ยมมาก ถ่ายทอดเนื้อหาข้างต้นออกมาได้ครบถ้วนทุกคำไม่ตกหล่น
อี้จั้งหลันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามยิ้ม ๆ ว่า “ขอโทษนะ ช่วยท่องให้ฟังอีกครั้งได้ไหม ถ้าเน้นเครื่องหมายวรรคตอนด้วยจะดีมาก”
“เครื่องหมายวรรคตอน?”
หวังหมิงเยวี่ยดูสงสัยเล็กน้อย แต่ก็ทำตามที่เธอบอก ทวนซ้ำอย่างละเอียดอีกครั้ง
“พวกเราเองก็ไม่ค่อยเข้าใจ ข้อความยาวยืดวกวนนี้ มันกำลังบอกใบ้อะไรกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือผู้หญิงที่ชื่อแคโรลีนต้องเป็นตัวละครสำคัญของเกมนี้ บางทีเราอาจต้องไปสาวลึกลงไปในเรื่องราวเบื้องหลังของเธอ”
หวังหมิงเยวี่ยพูดรวดเดียวยาวผิดปกติ แต่พอหันกลับไปมอง อี้จั้งหลันก็กำลังปีนขึ้นไปที่ห้องนอนชั้นสองแล้ว
“…หลันหลัน”
คำเรียกที่แสนสนิทสนม ราวกับทั้งคู่รู้จักกันมานาน แต่จริง ๆ แล้วเป็นเพราะเธอไม่รู้ชื่อจริงของอีกฝ่ายเลย
อี้จั้งหลันใช้มือเดียวเกาะขอบหน้าต่าง ก้มมองลงมา “ดึกป่านนี้แล้ว เธอไม่กลับไปนอนเอง ถ้าเพื่อนร่วมห้องตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วพบว่าหายไปจะทำยังไง”
“…”
“กลับไปนอนเร็ว ๆ เถอะ ถ้าสะดวก พรุ่งนี้เราสองคนไปเดินเล่นในเมืองด้วยกัน”
ประโยคนี้ไม่ต่างอะไรกับคำสัญญา หมายความว่าเธอได้เบาะแสมาแล้วจริงๆ
จิตใจของหวังหมิงเยวี่ยปลอดโปร่งขึ้นทันที แต่พอกำลังจะพูดอะไรต่อ กลับเห็นอี้จั้งหลันกระโดดกลับเข้าห้องนอนไปเรียบร้อย แม้แต่ผ้าม่านยังถูกดึงปิด
เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ รู้สึกพูดไม่ออก