ในจังหวะที่อี้จั้งหลันถูกจ้าวเฉินบีบคอ ผู้เล่นขาจรที่เฝ้าดูห้องไลฟ์ของเธอมาตลอดก็พากันโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นพร้อมเพรียง
[มาแล้ว ๆ ในที่สุดก็มา!]
[ฉันเดิมพันไว้ที่ไอ้ชุดดำนี่แหละ ดูแววตาก็รู้ว่าใจเหี้ยม มันต้องอัดอั้นจนลงมือแน่!]
[เย้! อีกเดี๋ยว 1000 เหรียญทองก็จะเข้ากระเป๋า!]
[ไอ้คนบ้าหนอยนี่จบเห่แน่ ตอนแรกนึกว่ามันฉลาด ที่จริงต่อหน้าผู้เล่นเก๋า ๆ น่ะคนละชั้นเลย]
[คอเล็ก ๆ ขาว ๆ เนียน ๆ นั่น บีบให้ตายเลย บีบให้ตายเลย ฮ่า ๆ ๆ!]
……
แต่แล้วอี้จั้งหลันก็ร้องไห้ออกมากะทันหัน ระหว่างร้องไห้ก็ออดอ้อน พร้อมกับป้อนข้อมูลที่มีประโยชน์ จนทำให้จ้าวเฉินยอมสงบลงได้สำเร็จ
ผู้ชมในห้องไลฟ์: มันไม่ชอบมาพากลแล้ว
[ฉันจำผิดเหรอ? หรือว่าพลาดอะไรไป เธอเจอไอ้เสื้อลายวัยร้านั่นวันนี้เหรอ?]
[เปล่านะ ฉันก็จำได้ว่าเธอไปหาเจ้าหน้าที่แต่งศพเอง ไม่ได้เจอผู้เล่นคนอื่นระหว่างทาง]
[แล้วแผลที่ข้อมือนั่นไม่ใช่เธอกรีดเองเหรอ? แล้วกลายเป็นฝีมือหยางฉือได้ไง?]
[เหี้ย เธอโกหกทั้งเพ ไม่มีคำจริงสักคำ!]
[ยัยนี่มันเล่นละครอยู่! ขนาดไถ่ตัวออกจากโรงพยาบาลจิตเวชยังมั่วมาได้!]
แล้วเนื้อเรื่องก็เริ่มคลุมเครือ ฉากที่ผู้ชมคาดไว้—อี้จั้งหลันถูกฆ่า—กลับไม่ปรากฏ จ้าวเฉินกลับปล่อยเธอไป และให้เธอนำทาง
ใครจะรู้ว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็ล้มอีกแล้ว
ขณะที่ผู้ชมกำลังคาดเดากันว่าเธอวางแผนแสบ ๆ อะไรอีก จู่ ๆ เธอก็ชักมีดออกมารวดเร็วปานสายฟ้า ฉวยจังหวะที่จ้าวเฉินก้มลงไปพยุงเธอ แล้วแทงเขาจนตาย…ตาย…