เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อผู้เล่นคนอื่น ๆ ลงมาชั้นล่าง ก็พบว่าอี้จั้งหลันนั่งอยู่ที่โต๊ะแล้ว กำลังกินอาหารเช้าอยู่
“ยังไม่ตายอีกเหรอ?”
หลี่ซั่วเผลอพูดความคิดในใจออกมา เขาชำเลืองมองอี้จั้งหลันอย่างไม่หวังดี พลางคิดในใจ
ยังมีชีวิตอยู่ก็ดี ยังมีชีวิตอยู่เขาก็จะกลับมาทำพฤติกรรมเดิม ๆ ได้ ในช่วงเวลาที่ใกล้จะผ่านด่าน ก็จะทรมานและฆ่าเธอ
ผู้ชมที่สามารถอยู่ในห้องไลฟ์ระดับธรรมดาได้นั้น ร้อยละแปดสิบเป็นผู้เล่นระดับล่างที่ถูกกดดันมานาน ส่วนใหญ่ชอบความตื่นเต้นเร้าใจแบบไม่ต้องคิด โดยเฉพาะการปฏิบัติต่อผู้อ่อนแอด้วยวิธีโหดร้าย จะทำให้พวกเขาเกิดความรู้สึกสุขสมผิดปกติ
การฆ่าผู้หญิงป่วยทางจิตที่สวยสักคน ฟังดูก็มีจุดขายดี
คนพวกนั้นยินดีปั๊มข้อมูลให้เขา ที่นี่ ข้อมูลและความนิยมเชื่อมโยงกับค่าประสบการณ์และเหรียญทอง อย่างไรก็ตาม ตอนแรกเขาก็ถูกปั๊มขึ้นไปติดชาร์ตดาวรุ่งด้วยวิธีนี้แหละ
ไม่มีใครรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ ซุนเชี่ยนเชี่ยนนั่งลงที่โต๊ะแล้ว หันกลับไปเห็นหยางฉือหน้าบึ้งยืนอยู่กับที่ อึ้งไปครู่หนึ่ง ก็ตระหนักถึงปัญหา
“จ้าวเฉินล่ะ? เพื่อนร่วมห้องของนายล่ะ?”
“……ไม่รู้” หยางฉือขมวดคิ้วส่ายหน้า “ฉันตื่นขึ้นมากลางดึก เขาก็ไม่อยู่ในห้องแล้ว มาจนถึงเช้าวันนี้ก็ยังไม่กลับมา แล้วหน้าต่างก็แง้มทิ้งไว้”
“งั้นเขาก็ออกไปตอนกลางดึกน่ะสิ!” ซุนเชี่ยนเชี่ยนรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง “ตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา มีทางเดียวที่เป็นไปได้คือ……”