สถานที่ภารกิจสุดท้ายที่อี้จั้งหลันชี้ไป คือโรงละครร้างแห่งหนึ่งทางทิศตะวันออกของเมือง ประตูโรงละครมีแผ่นปิดผนึกแปะอยู่ ไม่ได้เปิดให้เข้าชมมานานแล้ว
นี่คือสิ่งที่เธอค้นพบระหว่างเดินเล่นในวันแรก เมื่อรวมกับเบาะแสอื่น ๆ ก็เดาได้ไม่ยากว่าในปีนั้น แคโรลีนน่าจะแสดงละครหุ่นเชิดที่นี่ และถูกนายกเทศมนตรีสังหารที่นี่ ตอนนี้วิญญาณของเธอก็น่าจะซ่อนอยู่ที่นี่เช่นกัน
เมื่อได้กุญแจมา เปิดประตูโรงละคร ก็จะสามารถไปเผชิญหน้ากับวิญญาณของแคโรลีนได้โดยตรง
...แต่ว่าประตูยังเปิดไม่ได้ในตอนนี้
เพราะมีอุปสรรคอยู่ข้างนอก
หลี่ซั่วและซุนเชี่ยนเชี่ยนก็หาทางมาจนพบเช่นกัน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งสองยืนอยู่บนขั้นบันได กำลังเผชิญหน้ากับหยางฉือที่อยู่ตรงข้าม
หรือพูดอีกอย่างก็คือ หุ่นเชิดตัวใหม่ที่เข้าสิงร่างของหยางฉือ
ใบหน้าที่นับว่าหล่อเหลาของหยางฉือเปลี่ยนไป แข็งทื่อและบวมเป่ง ราวกับรูปแกะสลักไม้ที่ทาไขเคลือบชั้นหนึ่ง เหมือนกับหุ่นเชิดในห้องนั่งเล่นก่อนหน้านี้ไม่มีผิด
เบ้าตาของเขาแตกปริออก หนังเนื้อพลิกกลับ ลูกตาดำสนิทเบิกกว้างราวกับลูกกริ่ง มุมปากยกขึ้น ตรึงอยู่ในรอยยิ้มน่าสะพรึงกลัวที่ดูผิดปกติ
เสื้อเชิ้ตลวดลายขาดวิ่น สร้อยทองปลอมนั่นขาดออกครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นลวดลายแกะสลักไม้ที่พาดผ่านไปมาบนคอและหน้าอก
เขาตามทั้งสองคนมาที่นี่ตลอดทาง พอถึงหน้าโรงละครก็กลายเป็นหุ่นเชิดโดยสมบูรณ์แล้ว
ซุนเชี่ยนเชี่ยนเสียแรงไปมากจากการวิ่งอย่างหนัก เธอหอบอย่างเหนื่อยล้า มองดูหลังมือตัวเองที่แดงบวม