ทันทีที่เห็นสีหน้าตื่นตระหนกของหวังหมิงเยวี่ย หลี่ซั่วก็รู้ว่าเข็มกลัดนี้เป็นของดี แปดส่วนคงเป็นของที่เธอได้มาจากที่ไหนสักแห่ง
เครื่องหมายรูปหัวใจ ในเกมต่อสู้บางเกม มักจะหมายถึงค่าชีวิตของผู้เล่น
เขาสงสัยว่านี่คือไอเทมป้องกันความเสียหายจากบอส เทียบเท่ากับการให้ผู้เล่นมีชีวิตเพิ่มขึ้นมาหนึ่งชีวิต
“นังสารเลว ยังคิดจะแอบเก็บไอเทมไว้คนเดียวอีกหรือ?” เขาติดเข็มกลัดไว้ที่หน้าอก ทำท่าดุร้ายเข้าใกล้หวังหมิงเยวี่ย “ยังซ่อนอะไรไว้อีก รีบส่งมาให้ข้าให้หมด!”
“ไ ไม่มีแล้ว!”
ด้วยเหตุการณ์แทรกเล็กน้อยนี้เป็นตัวผ่อนจังหวะ อี้จั้งหลันที่อยู่ด้านหลังก็ใช้กุญแจเปิดประตูใหญ่ของโรงละครได้แล้ว
เธอผลักประตู เดินนำเข้าไปก่อน
หวังหมิงเยวี่ยมองหลี่ซั่วอย่างหวาดกลัว ทันใดนั้นก็วิ่งนำสุดกำลัง แล้วตามเข้าไปในประตูอย่างรวดเร็ว
“… แม่งเอ๊ย!”
หลี่ซั่วยื่นมือไปแต่จับตัวเธอไว้ไม่ได้ เขาสบถสาปแช่งอย่างเดือดดาล แล้วรีบร้อนไล่ตามทั้งสองคนไป
หลังจากทั้งสามคนเข้าไปในโรงละครจนหมดแล้ว ประตูใหญ่บานนั้นก็ปิดลงอย่างเงียบเชียบ เริ่มค่อยๆ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกำแพงโดยรอบ
ประตูหายไป นั่นหมายความว่าผู้เล่นอนุญาตให้เข้าได้เท่านั้น ห้ามออก
พวกเขาถูกขังอยู่ข้างใน
……
ภายในโรงละครร้างนั้นเก่าแก่และทรุดโทรม ในอากาศเต็มไปด้วยฝุ่นหนา ลอยคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอับชื้นรุนแรง
ที่นี่ไม่มีไฟ ระยะการมองเห็นแทบจะเป็นศูนย์ หลี่ซั่วทำได้เพียงคลำทางเดินหน้าไป
ให้ตายสิ รออีกเดี๋ยวถ้าจับสองนังนั่นได้ จะต้องตีขาพวกนางให้หัก แล้วกรีดหน้าพวกนางให้เสียโฉมแน่!